ΑΠΑΝΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΜΟΝΑΧΟΣ ΣΥΜΕΩΝ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΤΗΣ ΠΑΤΜΟΥ. ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΘΑΥΜΑΣΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ.

2012-02-10T20:30:00.000+02:00

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΥΛΟΣ ΣΙΝΑΪΤΗΣ-Η ΠΙΣΤΗ ΩΣ ΒΙΩΜΑ

2012-02-10T20:10:00.000+02:00

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ.

2012-02-10T19:16:00.000+02:00

ΞΕΝΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

2012-02-10T18:40:00.000+02:00

Τον π. Σάββα Αχιλλέως επισκέφθηκε ο π. Νεκτάριος Μουλατσιώτης - Φωτογραφικό υλικό

2012-02-10T18:38:00.000+02:00

Την Κυριακή που μας πέρασε 5 Φεβρουαρίου 2012, ο Γέροντας Νεκτάριος Μουλατσιώτης με δυο μοναχούς από την Ιερά Μονή επισκέφθηκαν τον Αρχιμανδρίτη π. Σάββα Αχιλλέως, στην Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής στο Επιτάλιο Ολυμπίας.

Μέσα σε ένα κλίμα συγκινήσεως βρέθηκαν οι δυο πατέρες, οι οποίοι γνωρίζονται από ετών. Ο π. Νεκτάριος ήταν λαϊκός ακόμη στην Ηλιούπολη Αθηνών όταν γνώρισε τον Κύπριο και πρωτοπαλίκαρο του Διγενή της Κύπρου π. Σάββα, έναν ενάρετο και άγιο κληρικό στην περιοχή του Καρέα Αθηνών. Εκεί η Ιερά Αρχιεπισκοπή είχε τοποθετήσει σε ένα μικρό εξωκκλήσι τον π. Σάββα, επ’ ονόματι των Αγίων Παρασκευής και Στυλιανού.
Μέσα σε λίγα χρόνια ο π. Σάββας έκτισε έναν μεγαλοπρεπή Ναό επ’ ονόματι του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, αλλά και ένα τεράστιο πνευματικό κέντρο μοναδικό για τα δεδομένα της Ελλάδος. Ένα πραγματικό «Μπάκιγχαμ». Ένα παλάτι.

Το κύριο έργο του όμως του π. Σάββα ήταν τα πνευματικά του κηρύγματα και η καθοδήγηση ως πνευματικού χιλιάδων λαού.
Ο π. Σάββας ως χαρισματικός κληρικός με τη χάρη του Θεού, θεράπευσε πλήθος δαιμονιζομένων ανθρώπων διαλύοντας το έργο του σατανά.

Σήμερα βρίσκεται μακρυά από τα πνευματικά του παιδιά και την ενορία του. Ο π. Σάββας εδώ και 5 χρόνια περίπου με την ευλογία του Σεβ. Μητροπολίτου Τριφυλίας και Ολυμπίας κ. Χρυσοστόμου, κάθε Κυριακή κηρύττει τον Θείο Λόγο στην Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής, έξω από τον Πύργο της Ηλείας.

Οι δυο πατέρες αγκαλιάστηκαν και ασπάστηκε ο ένας τον άλλον με πολλή αγάπη. Τα μάτια και των δυο βούρκωσαν, εκδηλώνοντας έτσι τον σεβασμό που τρέφει ο ένας για τον άλλον. Μετά από 5 ώρες πνευματικών συζητήσεων που είχαν οι γέροντες π. Σάββας και π. Νεκτάριος, ο δεύτερος επέστρεψε στο μοναστήρι του στην Φωκίδα.

Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής
Διεύθυνση: Επιτάλιο Ολυμπίας, Τ.Κ. 27058
Τηλέφωνο: 26210 – 71218

Πηγή άρθρου: Ιερά Μονή Αγίων Αυγουστίνου Ιππώνος και Σεραφείμ του Σάρωφ - Τρίκορφο Φωκίδος

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ.

http://www.pentapostagma.gr/2012/02/blog-post_8299.html

ΓΕΡΟΝΤΑ ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΕΣΧΑΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ; Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΑΙΣΙΟ.

2012-02-09T17:48:00.002+02:00

Η ΚΑΛΗ ΠΕΘΕΡΑ. ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ

2012-02-09T17:48:00.000+02:00

Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ. ΓΕΡΩΝ ΣΩΦΡΩΝΙΟΣ.

2012-02-09T17:37:00.001+02:00

Ο ΙΕΡΕΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ.

2012-02-09T00:13:00.001+02:00

Ιερά Μονή Προφήτη Ηλία Οδησσό.

2012-02-09T00:13:00.000+02:00

Heiligsprechung Alexander Schmorell

2012-02-08T20:43:00.000+02:00

Heiligsprechung von Alexander Schmorell: 1943 rief die „Weiße Rose" mit Flugblättern zum Widerstand gegen das Nazi-Regime auf. Alexander Schmorell gehörte zu den führenden Köpfen der Gruppe. Er sah im Nationalsozialismus eine menschenverachtende Ideologie im Kampf gegen das Christentum. Für seinen Protest bezahlte er mit dem Leben -- er wurde im Gefängnis Stadelheim hingerichtet und auf dem daneben liegenden Friedhof begraben. Aufgrund seiner Familiengeschichte gehörte Schmorell der russisch-orthodoxen Kirche an, die ihn am ersten Februarwochenende 2012 als Märtyrer heiliggesprochen hat.

Journey into Orthodox Alaska

2012-02-08T20:16:00.002+02:00

his video explores one of North America's most fascinating cultural phenomenons: Eastern Christianity amongst Native Alaskans.

It is intended to gather support for the production of a feature-length documentary (currently titled "Arctic Cross") about the Yup'ik people of the Yukon-Kuskokwim Delta. The material was filmed during a fact-finding trip to Alaska in August 2011.

For a detailed description of the proposed film and to help fund this project, please visit "Arctic Cross" on Kickstarter at http://www.kickstarter.com/projects/trakovsky/arctic-cross?ref=live

Credits:

Dmitry Trakovsky - Director, Editor, Writer
Michal Leszczylowski - Editing Consultation
David Davidson - Color Correction and Post-Production

Special thanks to: Bishop Benjamin Peterson, David Davidson, Michal Leszczylowski, Lew Wolfson, Lucille Fedosia Antowock Davis, Father Michael Nicolai and family, Darlene Lois Ekuniak and friends, Father Michael Oleksa, Dr. Sven Haakanson Jr., St. Innocent's Academy, St. Herman of Alaska Seminary, Herman Squartsoff, Spruce Island Charters, Joshua Blake Dillon DiLullo, Los Angeles Filmforum

ΙΕΡΑ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΚΟΙΝΟΒΙΑΚΗ ΜΟΝΗ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΖΑΧΟΛΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ ΚΑΙ Η ΜΟΝΑΧΗ ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΘΑΥΜΑΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ.

2012-02-08T18:50:00.000+02:00

ΦΥΛΛΑΔΙΟ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΕΔΩ

http://www.pigizois.net/ieres_mones/prof_ilia_zaxolis/index.htm

Η ΠΟΡΕΙΑ ΜΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΕΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΓΝΑΤΙΟ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ

2012-02-08T05:48:00.001+02:00

Ταπαιδικά μου χρόνια ήταν γεμάτα θλίψεις. Κι εδώ βλέπω το χέρι Σου, Θεέ μου! Δενείχα κανέναν για να του ανοίξω την καρδιά μου. Την άδειασα, λοιπόν, μπροστάΣου, Κύριε μου! Άρχισα να διαβάζω το Ευαγγέλιο και τούς βίους των αγίων Σου. Έναπαραπέτασμα έκρυβε από τα μάτια του νου μου το Ευαγγέλιο, ένα παραπέτασμα πούκάπου-κάπου μόνο άνοιγε λίγο. Μα οι όσιοι Σου, οι Ποιμένες Σου, οι Σισώες Σου, οιΜακάριοι Σου, μου έκαναν βαθιά εντύπωση. Ή σκέψη μου, συχνά υψωμένη σ' Εσένα μετην προσευχή και τη μελέτη, άρχισε σιγά-σιγά να φέρνει στην ψυχή μου τηνειρήνη, τη γαλήνη. Στα δεκαπέντε μου χρόνια μια ανεξήγητη ηρεμία απλώθηκε στον νουκαι την καρδιά μου. Αλλά δεν της έδωσα σημασία. Νόμιζα πώς αυτή ήταν ή φυσικήκατάσταση όλων των ανθρώπων.

Μπήκαστην υπηρεσία του στρατού, ενώ ταυτόχρονα σπούδαζα. Δεν ήταν επιθυμία μου, δενήταν επιλογή μου. Αλλά τότε δεν τολμούσα, δεν ήξερα καν να επιθυμώ κάτι. Δενείχα βρει ακόμα την Αλήθεια, δεν την είχα δει ακόμα καθαρά, για να τηνεπιθυμήσω. Αντικείμενα της προσοχής μου έγιναν οι ανθρώπινες επιστήμες, οιανακαλύψεις της μεταπτωτικής γνώσεως τού μεταπτωτικού άνθρωπου. Μ' όλες τιςδυνάμεις της ψυχής μου επιδόθηκα σ' αυτές. Τα εξωεπιστημονικά θέματα και ταθρησκευτικά αισθήματα παραμερίστηκαν. Πέρασαν σχεδόν δύο χρόνια με εγκόσμιεςασχολίες. Στην ψυχή μου, όμως, γεννήθηκε και σταδιακά αναπτύχθηκε ένα φοβερόκενό. Άρχισα να αισθάνομαι μια πείνα, μια νοσταλγία ακατανίκητη για τον Θεό.Άρχισα να θρηνώ για τη ραθυμία μου, να θρηνώ για την ξεχασμένη μου πίστη, ναθρηνώ για τη χαμένη μου ηρεμία, την τόσο γλυκιά, να θρηνώ για κείνο το κενό, τοτόσο πικρό, το κενό πού με βασάνιζε, το κενό πού με τρόμαζε, το κενό πού μούέδινε την αίσθηση της ορφάνιας, της στερήσεως της ζωής! Δεν ήταν παρά ήταλαιπωρία μιας ψυχής πού είχε αποξενωθεί από την αληθινή ζωή, από τον Θεό.

Θυμάμαιότι κάποτε, καθώς περπατούσα στους δρόμους της Πετρουπόλεως με τη στολή τουδοκίμου αξιωματικού, από τα μάτια μου έτρεχαν δάκρυα χοντρά σαν το χαλάζι!...Γιατί δεν κλαίω έτσι και τώρα, τώρα πού είναι πολύ πιο αναγκαία τα δάκρυα; Έφτασαστη μέση της ζωής μου. Οι μέρες, οι μήνες και τα χρόνια τρέχουν πιο γρήγορατώρα. Με οδηγούν στον τάφο. Από εκεί δεν υπάρχει επιστροφή. Εκεί δεν υπάρχειμετάνοια και διόρθωση.

Ήαντίληψη μου ήταν πια ώριμη. Στην πίστη αναζητούσα κάτι το συγκεκριμένο, κάτι τοθετικό. Τα αόριστα θρησκευτικά αισθήματα δεν με ικανοποιούσαν. Ήθελα να βρω τοαυθεντικό, ήθελα να βρω το σαφές, ήθελα να βρω την Αλήθεια Εκείνη την εποχή στηνπρωτεύουσα του Βορρά ποικίλα θρησκευτικά ρεύματα κυκλοφορούσαν, συγκρούονταν καιαντιμάχονταν, προξενώντας αναστάτωση. Κανένα απ' αυτά δεν με ικανοποιούσε. Ήκαρδιά μου δεν τα εμπιστευόταν. Απεναντίας, τα φοβόταν.

Βαθιάπροβληματισμένος άλλαξα τη στολή του δοκίμου μ' εκείνη του αξιωματικού. Λυπήθηκα,γιατί με τη στολή τού δοκίμου μπορούσα, όταν πήγαινα στον ναό τού Θεού, ναστέκομαι ανάμεσα στο ανώνυμο πλήθος των στρατιωτών, ανάμεσα στο πλήθος τωναπλοϊκών ανθρώπων, και να προσεύχομαι με δάκρυα όσο ποθούσε ή ψυχή μου.

Ήμουνατόσο νέος, κι όμως δεν είχα καμιά διάθεση για χαρές και διασκεδάσεις! Στονκόσμο δεν έβλεπακάτι πού να με ελκύει. Τόσο αδιάφορος μού ήταν ό κόσμος ολόκληρος, πού λες καιδεν είχε κανένα θέλγητρο, κανέναν πειρασμό. Ακριβώς αυτό γινόταν: Πειρασμοί δενυπήρχαν για μένα! Ό νους μου ήταν βυθισμένος ολοκληρωτικά στις επιστήμες.Ταυτόχρονα μ' έκαιγε ή επιθυμία να βρω την αληθινή πίστη, να βρω την αληθινήδιδασκαλία, διδασκαλία απαλλαγμένη από πλάνες δογματικές και ηθικές.

Στομεταξύ παρουσιάζονταν ήδη μπροστά στα μάτια μου τα όρια των ανθρωπίνων γνώσεωνακόμα και σε επιστήμες προχωρημένες, ολοκληρωμένες. Φτάνοντας σ' αυτά τα όρια,ρωτούσα νοερά τις επιστήμες: Τί σταθερό και μόνιμο δίνετε στον άνθρωπο; Αιώνιοςείναι ό άνθρωπος, αιώνια πρέπει να είναι κι όσα του ανήκουν. Δείξτε μου,λοιπόν, τον αιώνιο αυτό πλούτο, πού θα μπορούσα να τον πάρω μαζί μου πέρα από τοντάφο! Μέχρι τώρα δεν είδα παρά γνώση πού περιορίζεται στη γή, γνώση πούτελειώνει μαζί με τη ζωή, γνώση πού δεν μπορεί να υπάρξει μετά τον χωρισμό τηςψυχής από το σώμα.

Σετί χρησιμεύει ή σπουδή της επιστήμης των μαθηματικών; Αντικείμενο της είναι ήύλη. Αποκαλύπτει τούς νόμους της ύλης, διδάσκει την αρίθμηση και τη μέτρηση τηςύλης για τις ανάγκες της επίγειας ζωής. Αποκαλύπτει την ύπαρξη του απείρου,δίνοντας μας μιαν ιδέα για όσα είναι πέρα από την ύλη. Αδύνατη είναι λογικά ήακριβής γνώση, αδύνατος είναι λογικά και ό ορισμός της ιδέας αυτής σεοποιαδήποτε λογική αλλά περιορισμένη ύπαρξη. Αποκαλύπτει ακόμα ή επιστήμη τωνμαθηματικών τούς αριθμούς και τα μέτρα πού, είτε λόγω του εξαιρετικού μεγέθουςτους είτε λόγω της εξαιρετικής μικρότητας τους, δεν μπορούν να ερευνηθούν από τονάνθρωπο. Αποκαλύπτει, τέλος, την ύπαρξη γνώσεων για την απόκτηση των οποίων όάνθρωπος έχει έμφυτη τάση αλλά δεν διαθέτει τα απαραίτητα μέσα. Μόνο ασαφείςνύξεις κάνει για την ύπαρξη αντικειμένων πού βρίσκονται έξω από το πεδίο τωναισθήσεων μας.

Ήφυσική και ή χημεία αποκαλύπτουν άλλους νόμους της ύλης. Ό άνθρωπος δεν γνώριζετίποτα γι' αυτούς τούς νόμους, πριν τούς ανακαλύψει ή επιστήμη. Αλλά, ανακαλύπτονταςτους, διαπίστωσε πώς υπάρχουν και άλλοι αναρίθμητοι νόμοι. Ορισμένοι παραμένουνμέχρι σήμερα ανεξήγητοι, παρ' όλες τις διερευνητικές προσπάθειες τωνεπιστημόνων, και άλλοι δεν μπορούν να εξηγηθούν λόγω των περιορισμένωνδυνατοτήτων τού άνθρωπου. Ό εύγλωττος και σοφός καθηγητής Σολοβιώφ, όταν μάςέκανε την εισαγωγή στο μάθημα της χημείας, μας έλεγε ότι, σπουδάζοντας αυτή τηνεπιστήμη, μαθαίνουμε πώς τίποτα δεν γνωρίζουμε και τίποτα δεν μπορούμε ναγνωρίσουμε- ένα τέτοιο, απεριόριστο, πεδίο γνώσεων αποκαλύπτει μπροστά σταμάτια του νου!

Ή χημεία ξεκάθαρα αποδεικνύει πώς ή ύλη, μολονότι ως ύλη έχειόρια, δεν μπορεί να κατακτηθεί και να καθοριστεί από τον άνθρωπο εξαιτίας τηςεκτάσεως της, αλλά και για πολλές άλλες αιτίες. Με χημικές μεθόδους οιεπιστήμονες λεπταίνουν βαθμιαία την ύλη, φέρνοντας την σε τέτοια λεπτότητα, πούνα είναι μόλις προσιτή στις ανθρώπινες αισθήσεις. Και σ' αυτή την τόσο λεπτήκατάσταση ή ύλη παραμένει περίπλοκη, γι' αυτό και ή παραπέρα διάσπαση της σεμέρη ακόμα πιο λεπτά είναι επιθυμητή αλλά πρακτικά αδύνατη.

Ό άνθρωπος δεν μπορείνα δει την τελειωτική Λέπτυνση της ύλης, όπως δεν μπορεί να δει το τέλος τωναριθμών και των μέτρων. Αντιλαμβάνεται ότι το άπειρο, μην έχοντας τέλος, πρέπεινα είναι άυλο, καθώς και ότι, απεναντίας, το πεπερασμένο, καθετί δηλαδή πούέχει τέλος, πρέπει αναγκαία να είναι υλικό. Ωστόσο ή αντίληψη αυτή δεν είναι σαφής•σαφής είναι μόνο ή ύπαρξη της. Ή φυσική και ή χημεία, λοιπόν, κινούνται μέσα σταπλαίσια της ύλης και διευρύνουν τις γνώσεις μας για τη χρήση της ύλης, με σκοπότην κάλυψη των πρόσκαιρων γήινων αναγκών του άνθρωπου και της ανθρώπινηςκοινωνίας.

Λιγότεροθετική από τις παραπάνω επιστήμες είναι ή φιλοσοφία, με την οποία όμεταπτωτικός άνθρωπος αποκτά μεγάλη υπερηφάνεια. Οι φυσικές επιστήμες στηρίζονταιστο πείραμα, με το όποιο αποδεικνύουν την ορθότητα των θεωριών πούυποστηρίζουν. Χωρίς πειραματική απόδειξη οι επιστημονικές θεωρίες δεν έχουνκαμιάν αξία.

Ή φιλοσοφία δεν έχει αποδεικτικά μέσα, πού να επιβεβαιώνουνπειραματικά τις θεωρίες της. Το πλήθος των ποικίλων φιλοσοφικών συστημάτων, συστημάτωνασύμφωνων και ενάντιων μεταξύ τους, αποδεικνύει πώς ή ανθρώπινη φιλοσοφία δενέχει θετική γνώση της Αλήθειας. Τί αυθαιρεσία υπάρχει στη φιλοσοφία, τίφαντασιοκοπία, τί παραληρηματικός λόγος απαράδεκτος από την επιστήμη! Ή ίδια,ωστόσο, ή φιλοσοφία φαίνεται ικανοποιημένη από τον εαυτό της. Μαζί με τοαπατηλό της φώς μπαίνει στην ψυχή ακατάσχετη και ή έπαρση, ή υψηλοφροσύνη, ήυπερηφάνεια, ή περιφρόνηση του πλησίον.

Ό τυφλωμένος κόσμος ραίνει τηφιλοσοφία, δική του καθώς είναι, με εγκώμια και τιμές. Ευχαριστημένος με τιςγνώσεις πού αυτή του παρέχει, δεν αποκτά ορθή γνώση για τον Θεό, για τονάνθρωπο, για τον πνευματικό κόσμο. Απεναντίας, δηλητηριάζεται με εσφαλμένεςαντιλήψεις πού διαφθείρουν τον νου, πού τον καθιστούν ανίκανο, ως μολυσμένο καιδιαβρωμένο από το ψεύδος, να κοινωνήσει με

τηνΑλήθεια.

«Όκόσμος δεν μπόρεσε με τη σοφία του ν' αναγνωρίσει τον Θεό», λέει ό απόστολος.«Γιατί το κοσμικό φρόνημα οδηγεί στον θάνατο..., καθώς είναι έχθρα στον Θεό δενυποτάσσεται, βλέπετε, στον νόμο του Θεού, αλλά ούτε και μπορεί να υποταχθεί. Ήυποταγή στον θείο νόμο δεν αποτελεί χαρακτηριστικό του κοσμικού φρονήματος. Γι'αυτό, αδελφοί, «προσέχετε καλά, μη σας εξαπατήσει κανείς με τούς απατηλούς καικούφιους συλλογισμούς της ανθρώπινης σοφίας, πού στηρίζονται σε ανθρώπινεςπαραδόσεις και σε μια λαθεμένη πίστη στα στοιχεία του κόσμου και όχι στη διδασκαλίατου Χριστού, στον όποιο βρίσκονται κρυμμένοι όλοι οι θησαυροί της σοφίας και τηςγνώσεως».

Ήφιλοσοφία, γέννημα της ανθρωπινής πτώσεως, λέει ψέματα γι' αυτή την πτώση, τηνκολακεύει, τη συντηρεί και την τρέφει. Ή φιλοσοφία φοβάται την αλήθεια, γιατί ήαλήθεια την καταδικάζει σε θάνατο. Ή φιλοσοφία οδηγεί το πνεύμα μας σεκατάσταση αυταπάτης και αυτοκαταστροφής, όπως φανερώνουν τα παραπάνω λόγια τουαποστόλου. Ό ίδιος συμβουλεύει όλους όσοι επιθυμούν να αποκτήσουν την αληθινήγνώση του Θεού, να απορρίψουν τη απατηλή γνώση της κοσμικής σοφίας. «Κανένας»,λέει, «ας μην ξεγελά τον εαυτό του. Όποιος από σάς νομίζει πώς είναι σοφός με ταμέτρα αυτού εδώ του κόσμου, ας γίνει μωρός, για να γίνει έτσι πραγματικά σοφός».Ή αληθινή φιλοσοφία βρίσκεται στη διδασκαλία του Χριστού. Ό Χριστός είναι ήσοφία του κόσμου.

9.Σ.ι.Μ.: Ό Μιχαήλ Φιοντόροβιτς Σολοβιώφ (1785-1856) ήταν φυσικός και χημικός,καθηγητής του Πανεπιστημίου της Αγίας Πετρουπόλεως και μέλος της"Ακαδημίας Επιστημών. Στη Στρατιωτική Σχολή Μηχανικών, όπου φοίτησε όάγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ, δίδασκε φυσική στους πρωτοετείς φοιτητές καιχημεία στους τελειοφοίτους.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ B ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ.

A Century of Archimandrite John (Krestiankin)

2012-02-07T22:49:00.002+02:00

Anastasia Goriunova Feb 4th, 2012

This article was written in 2010, the year whichmarked the 100th anniversary of the birth of Archimandrite John (Krestiankin),the great and revered Elder who changed the lives of many, many people.

Life is short, as the saying goes. This is indeednormally the case. Yet there is another well-known law: every law has itsexceptions. One such exceptional case was the life of Archimandrite John(Krestiankin).

Fr. John completed his earthly journey on February 5,2006, four years short of his 100-year jubilee. But his lifetime did not end,for it is of eternity. The eternity of God’s love, which Batiushka so clearlymanifested in his earthly life, continues to manifest itself even now, afterhis departure to another world.

Fr. John, in one of his sermons, said: “God’s people –luminaries in the world – walk behind God through the valley of the shadow ofdeath, bearing the light of truth into the darkness of a world absorbed bylawlessness. The truth of their prophecies, which have been fulfilled in theworld, strengthens the faith of some and engenders faith in others. The truthof their life and death, proclaiming heavenly truths, grants strength andabundant consolation to those who continue to follow God.” Indeed, these wordscould not be applied more appropriately than to Fr John.

Batiushka was a luminary of faith and love in “thedarkness of a world absorbed by lawlessness” during his entire life. Raised ina deeply religious environment, nourished from childhood by the grace-filledillumination of Orthodoxy, he was forced to live in a godless age, whenChrist’s Church was destroyed and the last sparks of faith in people’s heartswere extinguished.

Fr. John was arrested in 1950 for his zealouspreaching and sentenced to seven years in a corrective-labor camp. Someone whoknew Fr. John in prison recalls: “He walked with his light, rapid stride – hedid not so much walk as fly – over the wooden footbridge to our barrack in hissnug black jacket, with all the buttons buttoned. He had long black hair – theheads of prisoners were shaved, but the administration allowed him to keep it –and a beard, with gray beginning to glisten here and there. His pale, fine facewas directed somewhere beyond and upward. His sparkling eyes, the eyes of aprophet, particularly struck me… When he spoke with you, his eyes and entireface radiated love and kindness. There was attention and involvement in what hesaid; he could pronounce fatherly admonitions that were brightened by a gentlehumor. He loved to joke; he had something of the old Russian intelligentsia inhis manner.” This verbal sketch very accurately portrays Archimandrite John(Krestiankin) – the greatly beloved and revered Elder of the Pskov-CavesMonastery. Yet in the years in which this portrait was created, Fr. John was ayoung priest who had just turned forty! This again underscores Fr. John’sremarkable constancy in following Christ and His commandments in all thecircumstances of life: in prison, in persecution from parish to parish foreleven years, and in the monastery, where he bore the cross of both monasticismand spiritual fatherhood, which are so difficult to combine. Batiushka wasconstant on the path he had chosen and unwavering in faith: he believed God andHis saving providence, accepting everything from the hands of God and lovinghis neighbor to the point of self-sacrifice.

Fr. John’s life encompassed three eras: the end of theera of patriarchal Orthodox Russia; the whirlwind, destructive era oftheomachy; and the era of the incipient rebirth of Russia and its return tofaith.

The Elder’s words sounded with special grief duringthis last period: “Let us be especially careful, my dears, when now creatingand restoring a great number of churches created by hand, not to forget themain New Testament church of God: one’s heart, which is called to serve God inspirit and truth. Do not forget that we are returning from the captivity ofstrangers and countrymen who are fighting us and our Orthodox faith, we who aresick, crippled, and spiritually impoverished. Do not forget that we werewithout God for a very, very long time and are only just now standing on thethreshold of the church that will sanctify us – but will do so only on onecondition: if we ourselves want this.”

Fr. John was simple in his love of God and people; itwas therefore particularly difficult for him to live in these overwhelminglyguileful times. It is impossible to forget the inordinate sorrow with whichBatiushka shook his head over us, his contemporaries, and how his heart bledalmost visibly. This immeasurable pain could be heard in his words: “Yes, mydears, there is a lot of talk, but the admixture of the human with the divineis now simply monstrous. Verbal piety and church-going are combined withcynical perversion in an inconceivable inner harmony. In the conscience of manyhorrifying vain talk, slander, deceit, lies, falsehood, selfishness, andlawlessness live together happily with sighing, weeping, and the reception ofHoly Communion. And yet they imagines they are with God. But no, they imaginethis in vain. This is not Christianity; this is its cynical destruction. It hasalready broken into the Church itself, when many who call themselves Christiansadapt God’s lofty truths to fit their needs, obscuring the truth with the filthof their earthly understanding and feelings. This is not the rebirth of theChristian spirit in our world – this is its destruction! What answer will thesescorners give, who have mixed truth with lies, doing the devil’s work andtherewith trampling on God’s holy things, which they have dared touch? The axof death already lies at the tree of life. Yet God awaits repentance! God isstill waiting!”

Thus did the Elder try to reach out to souls that haddeparted a long distance not only from the “likeness of God,” but even from thelikeness of humanity, from that human dignity – the dignity of the image andlikeness of God – that so shone in Fr. John. Batiushka gave all his strength,all his love, to each person in order to return him to God and to return atleast a small part of God’s love to him. This ministry of Fr. John was manifestto everyone who even once had the good fortune to communicate with him.

Batiushka believed in God, but he also believed in man– despite the fact that he had to deal with spiritual cripples who were oftenincapable of making room in their soul for even a single one of his words orthe smallest part of his love. Patiently, with great humility, pain, andcompassion, Fr. John labored over people’s souls, labored even when it wasimpossible not to lose all hope. But what is impossible for man is possible forGod, Who strengthened Batiushka on this martyric path. “We often hear thephrase ‘man is the image of God’” Fr. John said. “But in order actually toreflect the image of God, one has to some degree to become like God, toresemble Him, to become in His likeness. Jesus Christ left us His image in theHoly Gospel not for us simply to be amazed by or admire Him as unusually lofty,perfect, and inaccessible, but precisely in order that we would seek and striveto imitate Him. From the life experience of anyone who has desired to followGod’s commandments, we know how much intense struggle with oneself is necessaryand how much self-sacrifice is demanded in order, with God’s help, to be faithfulto God’s voice. This is a difficult path. It requires great effort of will andspecial love of God. This is a difficult path, but it is possible!” Indeed,Batiushka demonstrated this by his entire life.

How Fr. John served the Divine Liturgy was astonishing.He conversed with the living God.

It was in the living presence of God thatBatiushka read the commemoration sheets for a long period of time,commemorating the living and the departed – everyone his loving heart had bornethroughout his long life. Fr. John commemorated names, and around him murmuringwas heard: the service was being delayed. Fr. John preached, and every one ofhis words rang out with living, heartfelt feeling – and again murmuring washeard: the service was being delayed.

This lack of understanding on the part of the “worldabsorbed in lawlessness” pursued Batiushka his entire life. There weremisunderstandings; there was love to the point of adoration and deification,which was often torturous for the Elder. But he loved in God: he lovedeveryone, regardless of age, rank, and position, regardless of their falls,overlooking evils and wrongs. He loved and trusted everyone, asking them:“Believe in God, your Creator. Open your heart to Him, which may be sufferingand in pain from years of apostasy. You will feel how abundantly God’s gracewill flow into your heart. Feel how the Lord gives joy, comfort, and strengthto the heart that believes in Him. But know this: God does not need dead faith,but that which lives in man’s innermost being: when all our thoughts aredirected to the Lord, when our heart yearns to live with God and not to beseparated from Him, when our will desires to fulfill God’s commandments, tofollow the Lord until the end of our days. Such a living faith inspires and becomesthe driving force behind our entire earthly path, granting us salvation andconstituting the happiness of our lives.”

This living faith permeated Fr. John’s entire life;this was the living faith that he sought to breathe into the long-suffering andhardened souls of our contemporaries: “My dears, God is surely looking upon us;the living God awaits our living appeal to Him. Yet God’s gift – mankind’swonderful freedom – always places a choice before us: throughout all events,all sorrows and joys, either to follow or not to follow God’s truth and love,of which there is no end. The Lord is always with us, but we are not alwaysgoing out to meet God. That is why a very real danger always remains for us: tobe at the source of life, but to remain dead; to be at the source of livingwater, but to remain thirsty; to be at the source of grace, but to be withoutgrace. No, my dears, there is no special time or circumstance for worship ofGod and life in Him; but always and everywhere true life in God consists in ourcare for salvation, which sheds the light of truth onto every moment of life.”

This year [2010] Fr. John turns 100. Not “would haveturned,” but really does – because he is alive. He left us to go to God, but heprays for us and loves us as he did before. And the “truth of his life anddeath, proclaiming heavenly truths” to all further ages confirms once againthat “the Lord remains the same, yesterday, today, and forever. There is roomat His feet for everyone from the first century after His coming to earth untilthe last. Equal awards await those who have worked for Him from the first hourto the last.” “Let us fall down, my beloved children of God,” Fr. John askseach one of us, “together before the Lord, falling down with love andsupplication, with faith and hope. The Lord will not put our love to shame; Hewill strengthen our faith and justify our hope. Do not forget, my dears: Andnow abideth faith, hope, love, these three; but the greatest of these is love.”

http://www.pravmir.com

ΡΟΔΟΣ:ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓAΙΑΣ κ.ΝΙΚΟΛΑΟΥ

2012-02-07T22:34:00.002+02:00

Η ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΣΤΟ 2o ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΥΓΕΙΑΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΜΑΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΤΗ ΡΟΔΟ

Η ΑΝΑΖΗΤΗΖΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΓΝΑΤΙΟ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ

2012-02-07T21:44:00.001+02:00

MΕ ΤΙλόγια ν' αρχίσω τον θρήνο μου;

Ποιόναπό τις θλιβερές μου σκέψεις να διατυπώσω πρώτη; Όλες τους είναι εξίσου βαριές.Ή καθεμιά, όταν έρχεται στον νου μου, μου φαίνεται πώς είναι ή πιο βαριά. Ή καθεμιά,όταν τρυπά και διαπερνά την καρδιά μου, μου φαίνεται πώς είναι ή πιο οδυνηρή. Στοστήθος μου στριμώχνονται οι στεναγμοί. Πασχίζουν να βγουν έξω, ξεπερνώντας όένας τον άλλο, μα κάνουν πάλι πίσω, προξενώντας μου μεγάλη ταραχή.

Ναγυρίσω τον νου μου στις μέρες πού πέρασαν; Είναι μια αλυσίδα από πλάνες, μιααλυσίδα από αμαρτίες, μια αλυσίδα από πτώσεις! Να κοιτάξω μπροστά, στο κομμάτι τηςζωής πού ακόμα μου ανήκει, στο στάδιο του επίγειου ταξιδιού μου; Φρίκη μεκυριεύει! Τη φρίκη την προκαλεί ή αδυναμία μου, πού μου την αποδεικνύουναναρίθμητες εμπειρίες. Να παρατηρήσω την ψυχή μου; Δεν θα δω τίποτα το παρήγοροσ' αυτήν. Όλη είναι πληγωμένη από την αμαρτία. Δεν υπάρχει αμάρτημα πού να μην τοέχει κάνει, δεν υπάρχει παράβαση πού να μην την έχει σημαδέψει!

Αχ,σώμα μου, φτωχό μου σώμα!

Αισθάνομαι τη δυσοσμία της φθοράς σου. «Αυτό πούείναι φθαρτό δεν μπορεί να κληρονομήσει την αφθαρσία». Ό προορισμός σου είναι,μετά τον θάνατο, ή φυλακή του τάφου-και μετά την ανάσταση, ή φυλακή του αδη!

Τίπεριμένει την ψυχή μου μετά τον χωρισμό της από το σώμα; Καλά θα ήταν, ανβρισκόταν κοντά της ένας άγγελος ειρηνικός και φωτεινός, πού θα την έπαιρνε καιθα την ανέβαζε στα παραδεισένια σκηνώματα. Αλλά γιατί να την επισκεφθείάγγελος; Ποιάν αρετή θα βρει σ' αυτήν, ποιάν εργασία αντάξια των κατοίκων του ουρανού;Όχι! Μάλλον θα την περικυκλώσουν στρατιές από ζοφερούς δαίμονες, αγγέλουςπεσμένους, πού θα της μοιάζουν στην πτώση, στις αμαρτωλές τάσεις, στο αντίθεοθέλημα Θα την αρπάξουν και θα την τραβήξουν στη δική τους κατοικία τηςπαντοτινής και απόλυτης θλίψεως, του αιώνιου σκοταδιού, της άσβεστης φωτιάς, τωναδιάκοπων βασάνων, των ατέλειωτων στεναγμών.

Έτσιβλέπω τον εαυτό μου και θρηνώ. Άλλοτε τα δάκρυα, δάκρυα πενιχρά, δάκρυα όμοια μεδροσοσταλίδες, σκεπάζουν ήρεμα τις κόρες των ματιών μου. Άλλοτε ολόκληρο ποτάμιαπό δάκρυα κυλά στα μάγουλα μου, βρέχοντας τα ρούχα ή το κρεβάτι μου. Άλλοτε,πάλι, τα δάκρυα στεγνώνουν εντελώς, κι ένας πονεμένος θρήνος απλώνεται στηνψυχή. Κλαίω τότε με τον νου, κλαίω με την καρδιά, κλαίω με το σώμα, κλαίω μ' όλημου την ύπαρξη. Θρηνούν τότε —έτσι αισθάνομαι— όχι μόνο το στήθος, μα όλα ταμέλη μου. Μ' έναν τρόπο περίεργο και ανεξήγητο, συμμετέχουν κι αυτά στον θρήνο,υποφέρουν κι αυτά από τον θρήνο.

Αχ,ψυχή μου! Προτού έρθει ή αποφασιστική και αναπόφευκτη ώρα του περάσματος σου στηναιωνιότητα, νοιάσου για σένα! Πλησίασε τον Κύριο και μείνε κοντά Του με τηνειλικρινή και διαρκή μετάνοια, με μια ζωή ευλαβική, σύμφωνη με τις πανάγιεςεντολές Του.

Ό Κύριοςείναι πολυέλεος και πολυεύσπλαχνος. Δέχεται όλους όσοι προσφεύγουν κοντά Του.Καθαρίζει τις αμαρτίες των αμαρτωλών. Θεραπεύει τις χρόνιες πληγές, ακόμα και τιςμολυσμένες ή θανάσιμες. Χαρίζει τη μακαριότητα σ' όλους όσοι πιστεύουν σ' Αυτόνκαι Τον ακολουθούν.

Συλλογίσουτην επίγεια διαδρομή σου από το ξεκίνημα της. Αναλογίσου τις μεγάλες ευεργεσίεςπού δέχτηκες από τον Θεό. Απόθεσε, λοιπόν, στα χέρια Του τον εαυτό σου μεεμπιστοσύνη. Φύτεψε το άγιο θέλημα Του μέσα σου κι άφησε το να ριζώσει. Υποτάξουστις πανάγαθες και πάνσοφες βουλές Του.

Όπωςεπισημαίνει ό απόστολος, «αν αρχίζαμε με την εξέταση του εαυτού μας, δεν θα επισύραμετην τιμωρία του Θεού».

Κανένας,μα κανένας πριν από τη δημιουργία μου δεν μεσολάβησε στον Δημιουργό μου, για ναμε φέρει με μια παντοδύναμη προσταγή Του από την ανυπαρξία στην ύπαρξη. Όμοναδικός μεσολαβητής στον Θεό ήταν ή δική Του αιώνια χάρη.

Γεννήθηκα χωρίς ναξέρω ότι υπάρχω άρχισα να υπάρχω σαν ανύπαρκτος. Αλίμονο! Γεννήθηκα πεσμένος κιάρχισα να ζω ήδη νεκρός. «Μέσα στις ανομίες με συνέλαβε και μέσα στον θάνατοτης αμαρτίας με γέννησε ή μητέρα μου». Ή ζωή και ό θάνατος μαζί ήταν ή αρχή τηςυπάρξεως μου. Δεν ήξερα, καθόλου δεν καταλάβαινα, ότι ζούσα. Δεν καταλάβαιναότι, μολονότι ζούσα, ήμουνα νεκρός. Δεν καταλάβαινα ότι, μονολότι υπήρχα,βάδιζα προς τη φθορά.

Τίμυστήριο! Ό άνθρωπος να γεννιέται μέσα στην

αμαρτία;Να είναι νεκρός πριν καν ζήσει; Να είναι πεσμένος πριν καν βαδίσει; Να είναιαμαρτωλός πριν καν πράξει κάτι; Πώς γίνεται τα παιδιά από τις μήτρες των μητέρωντους να συμμετέχουν στην αμαρτία του προπάτορά μας ενώ τα χωρίζουν χιλιάδεςχρόνια από εκείνον; Με δέος στέκεται ό νους μου μπροστά στις βουλές του Θεού. Δεντις κατανοεί. Δεν τολμά να τις εξετάσει. Μόνο τις βλέπει και τις θαυμάζει,δοξολογώντας τον ασύλληπτο, τον αδιάγνωστο Θεό.

Θαρρείςκαι ή γέννηση μου μέσα στην αμαρτία ήταν μια συμφορά μεγαλύτερη κι από την ίδιατην ανυπαρξία! Και πώς να μην το δει κανείς σαν συμφορά το να γεννηθεί για ναθλίβεται στη σύντομη επίγεια ζωή, και μετά να βρίσκεται αιώνια στο σκοτάδι και ταβάσανα του άδη; Μεσολαβητές δεν έχω. Μόνος μου, πάλι, δεν έχω τη δύναμη να βγω απότην άβυσσο της καταστροφής. Από κει θα με βγάλει ή δεξιά του θεού μου. Εκείνος μεγέννησε μέσω των γονέων μου. Εκείνος με αναγεννά με την ένσαρκη οικονομία Του, γιανα με σώσει. Εκείνος με πλένει από την ακαθαρσία της αμαρτίας. Εκείνος μεανακαινίζει με το νερό του Βαπτίσματος και με το Πνεύμα. Εκείνος δέχεται τιςυποσχέσεις της πιστότητας μου από τα χείλη του αναδόχου μου. Εκείνος επικαλείταιγια μένα το όνομα Του, με σφραγίζει με τη σφραγίδα Του, με κάνει μέτοχο τηςθεότητας Του και κληρονόμο της βασιλείας Του. Θαύματα επιτελούνται σ' έμενα,ευεργεσίες ανέκφραστες ξεχύνονται πάνω μου, τη στιγμή πού ό ίδιος δεν νιώθωτίποτα, δεν καταλαβαίνω τίποτα, δεν συνειδητοποιώ ούτε την ύπαρξη μου.

Μεπροστάτεψες, Κύριε μου, όταν ήμουν αδύναμο νήπιο! Τί Σού πρόσφερα εγώ, έτσιόπως ήμουνα φασκιωμένος, δίχως ικανότητα αντιλήψεως, δίχως ικανότητααυτενέργειας; Πώς δέχτηκες τις υποσχέσεις μου; Κι αφού τις δέχτηκες, πώς μουέδωσες τα χαρίσματα Σου;

Ώςσυμμετοχή στην αμαρτία του Αδάμ θα πρέπει να εννοηθεί εδώ ή συμμετοχή όχι στηνένοχη της διαπράξεως του προπατορικού αμαρτήματος αλλά στις ολέθριες συνέπειεςτου.

Βλέπωτην άπειρη αγαθότητα Σου και τα χάνω! Τώρα δεν μπορώ να κάνω τίποτα περισσότεροαπ' ότι έκανα όταν ήμουνα βρέφος λίγων ημερών: Σωπαίνοντας με τη γλώσσα και τοννου, Σού προσφέρω το παιδικό κλάμα μου, τα αυθόρμητα δάκρυα μου.

Καιτί ανταπέδωσα στις τόσες ευεργεσίες πού δέχτηκα από Σένα, όταν ακόμα δενμπορούσα να τις αντιληφθώ; Συνέχισα να μην τις αντιλαμβάνομαι, να μην τιςγνωρίζω. Τα μάτια μου στράφηκαν στον κόσμο. Νόμισα ότι σκοπός του άνθρωπουείναι οι επίγειες ασχολίες και ανάμεσα τους οι πρόσκαιρες απολαύσεις. Θάνατος γιαμένα δεν υπήρχε! Ή επίγεια ζωή μου φαινόταν αιώνια. Ή σκέψη του θανάτου δενείχε θέση στον νου μου.

Αιωνιότητα!...Το άπειρο μήκος της δεν χωράει στη ματιά μου! Γνώριζα τα δόγματα και όλη τηδιδασκαλία της αγίας Ανατολικής Εκκλησίας. Πίστευα σ' αυτά. Μα ή γνώση και ήπίστη μου ήταν νεκρές. Σε τί συνίσταται ή πτώση του άνθρωπου; Σε τί συνίσταταιή σωτηρία του; Ποιά είναι τα σημεία τους και ποιες οι αποδείξεις τους; Δεν είχαγι' αυτά καμιάν εμπειρική, ζωντανή γνώση. Ώς εντολές του Θεού λογάριαζα μόνο τονΔεκάλογο της Παλαιάς Διαθήκης. Τις εντολές του Σωτήρα μου, τα πανάγια λόγια Τουτα έβλεπα απλώς σαν μια ηθική διδασκαλία, ή τήρηση της οποίας είναι ωφέλιμη καιεπαινετή αλλά όχι απαραίτητη. Έτσι ή άφατη δωρεά της χάριτος, πού μου δόθηκεκατά το άγιο Βάπτισμα, ήταν τυλιγμένη, όπως το τάλαντο της ευαγγελικής παραβολής,στο μαντήλι της άγνοιας, ήταν θαμμένη βαθιά στη γή των μερίμνων και της αναζητήσεωςτων εφήμερων γνώσεων του εφήμερου κόσμου, ήταν σκεπασμένη από τη σκόνη τωνλογισμών της επιτυχίας, των στιγμιαίων απολαύσεων και της υποταγής στηματαιότητα του σκοτεινού τούτου κόσμου.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ B ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ.

Οι Δυνάμεις του Σκότους- Γέροντος Παϊσίου του Άγιορείτου.

2012-02-07T13:29:00.001+02:00

Οι Δαιμονισμένοι Αντιδρούν σε ΟτιδήποτεΙερό

Γέροντα, πώς μπορεί κανείς να καταλάβειαν κάποιος είναι δαιμονισμένος και όχι ψυχοπαθής; - Αυτό και ένας απλόςγιατρός, ευλαβής, μπορεί να το καταλάβει. Όσοι πάσχουν από δαιμόνιο, ότανπλησιάσουν σε κάτι ιερό, τινάζονται. Έτσι φαίνεται ξεκάθαρα ότι έχουν δαιμόνιο.

Λίγο αγιασμό αν τους δώσεις ή με άγιοΛείψανο αν τους σταύρωσης, αντιδρούν, επειδή στριμώχνονται μέσα τους ταδαιμόνια, ενώ, αν έχουν ψυχοπάθεια, δεν αντιδρούν καθόλου. Ακόμη και επάνω σου ανέχεις έναν σταυρό και τους πλησίασης, ανησυχούν, ταράζονται.

Κάποτε σε μια αγρυπνία στο Άγιο Όρος μουείπαν οι πατέρες ότι έχουν τον λογισμό πως κάποιος λαϊκός πού ήταν εκεί είχεδαιμόνιο. Κάθισα στο διπλανό στασίδι και ακούμπησα επάνω του τον σταυρό μου πούέχει Τίμιο Ξύλο. Τινάχθηκε επάνω- σηκώθηκε και πήγε στην άλλη μεριά. Όταν έφυγελίγο ό κόσμος, πήγα με τρόπο δίπλα του. Πάλι τα ίδια. Κατάλαβα ότι πράγματιείχε δαιμόνιο.

Όταν μου φέρνουν στο Καλύβι παιδάκιακαι μου λένε ότι έχουν δαιμόνιο, για να διαπιστώσω αν είναι δαιμονισμένα,μερικές φορές παίρνω ένα τεμάχιο αγίου Λειψάνου του Αγίου Αρσενίου και το κρύβωστην χούφτα μου. Και να δείτε, ενώ έχω κλειστά και τα δυο χέρια μου, τοπαιδάκι, αν έχει δαιμόνιο, κοιτάζει φοβισμένο το χέρι με το όποιο κρατώ το άγιοΛείψανο. Αν όμως δεν έχει δαιμόνιο, άλλα λ.χ. κάποια αρρώστια εγκεφαλική, δεναντιδρά καθόλου. Άλλοτε πάλι τούς δίνω νερό στο όποιο προηγουμένως έχω βουτήξειτεμάχιο άγιου Λειψάνου, αλλά, αν έχουν δαιμόνιο, δεν το πίνουν απομακρύνονται.

Σε ένα δαιμονισμένο παιδάκι έδωσα μιαφορά να φάει πρώτα γλυκά, για να διψάσει πολύ, και μετά του έφερα από αυτό τονερό. «Στον Γιαννάκη, είπα, θα δώσω πιο καλό νερό». Μόλις ήπιε λίγο, άρχισε να φωνάζει:«Αυτό το νερό με καίει. Τι έχει μέσα;». «Τίποτε», του λέω. «Τι με κάνεις; Μεκαίει», φώναζε. «Δεν καίει εσένα- κάποιον άλλον καίει», του λέω. Τον σταύρωναστο κεφάλι, και τινάζονταν τα χέρια, τα πόδια του... Έπαθε δαιμονική κρίση.

Το δαιμόνιο το έκανε ένα κουβάρι.Θυμάστε κι εκείνον τον φοιτητή πού είχε έρθει εδώ παλιά; «Έχω μέσα μουδαιμόνιο, μου έλεγε, και με τυραννάει πολύ. Περνάω μαρτύριο από τον δαίμονα,γιατί με αναγκάζει να λέω και αισχρά. Έχω φθάσει σε απελπισία. Αισθάνομαι να μεπιέζη μέσα μου, να με σφίγγει πότε εδώ, πότε εκεί», και ό καημένος έδειχνε τηνκοιλιά του, το στήθος, τα πλευρά, τα χέρια. Επειδή ήταν πολύ ευαίσθητος, για ναμην τον πληγώσω και για να τον παρηγορήσω, του είπα: «Κοίταξε, δεν έχεις μέσασου δαιμόνιο- μια εξωτερική δαιμονική επίδραση είναι επάνω σου».

Όταν πήγαμε στην εκκλησία, είπα στιςαδελφές πού ήταν εκεί να κάνουν ευχή για το δυστυχισμένο πλάσμα του Θεού, κιεγώ πήρα από το Ιερό ένα τεμάχιο αγίου Λειψάνου του Αγίου Αρσενίου, τονπλησίασα και τον ξαναρώτησα: «Σε ποιο σημείο σε πιέζει και σε βασανίζει όδαίμονας; Που νομίζεις ότι βρίσκεται;».

Μου έδειξε τότε τα πλευρά του. «Που,εδώ;», τον ρώτησα και ακούμπησα επάνω την χούφτα μου με το άγιο Λείψανο. Βγάζειάμεσους ένα ουρλιαχτό! «Μ' έκαψες, μ' έκαψες! Δεν φεύγω...ω...ώχ! Δεν φεύγω!».Φώναζε, έβριζε, έλεγε αισχρά. Τότε άρχισα μέσα μου να λέω: «Κύριε Ιησού Χριστέ,Κύριε Ιησού Χριστέ, δίωξε το ακάθαρτο πνεύμα από το πλάσμα Σου και να τον σταυρώνωμε το ιερό Λείψανο».

Αυτό γινόταν επί είκοσι λεπτά. Υστέραό δαίμονας τον σπάραξε, τον έριξε κάτω. Έκανε τούμπες. Το κουστούμι του έγινε μες'στις σκόνες. Τον σηκώσαμε όρθιο. Έτρεμε ολόκληρος και έκανε έντονες σπασμωδικέςκινήσεις. Πιάσθηκε από το τέμπλο, για να στηριχτεί. Από τα χέρια του έτρεχεκρύος ιδρώτας, όπως είναι ή δροσιά στα χορτάρια, σε λίγο έφυγε ό δαίμονας καιηρέμησε. Έγινε καλά και τώρα είναι μια χαρά.

Μη Δίνετε Σημασία στα Λόγια τουΔαιμονισμένου

Γέροντα, τί πρέπει να προσεχή κανείς,όταν συζητά με έναν δαιμονισμένο;

- Ναλέει την ευχή και να του φέρεται με καλοσύνη.

- Γέροντα,θυμούνται οι δαιμονισμένοι τί λένε πάνω στην κρίση τους;

- Άλλατα θυμούνται και άλλα δεν τα θυμούνται. Δεν ξέρουμε πώς εργάζεται ό Θεός.Μερικές φορές επιτρέπει να τα θυμούνται, για να ταπεινωθούν και να μετανοήσουν.

Και όταν ζητάη κάτι ό δαιμονισμένος,δεν είναι εύκολο να καταλάβει κανείς πότε αυτό είναι από τον διάβολο και πότε τοέχει ανάγκη ό ίδιος. Είχα συναντήσει κάπου μια δαιμονισμένη κοπέλα. Αυτή είχεδιαβάσει Καζαντζάκη και πίστευε κάτι βλάσφημα πράγματα με αποτέλεσμα να δαιμονισθεί.

Ξαφνικά την έπιασε το δαιμόνιο καιέβαλε κάτι φωνές! «Καίγομαι, καίγομαι!». Οι δικοί της την κρατούσαν, για να τηνσταυρώσω. Μετά φώναζε: «Νερό, νερό!». Λέω:« Φέρτε της νερό». «Όχι, όχι, μουλένε, γιατί μας είπε κάποιος να μην κάνουμε υπακοή στον διάβολο». «Τώρα, λέω, ήκαημένη διψάει. Φέρτε νερό». Καταλάβαινα πότε ήταν το κάψιμο από τον διάβολοκαι πότε ήταν από δίψα. Ήπιε ή καημένη κάνα-δύο ποτήρια νερό. «Κάρβουνα, έλεγε,έχω μέσα μου, τόσο κάψιμο νιώθω. Και έναν κουβά νερό να έπινα, δεν θα έσβηνεμέσα μου ή φωτιά». Τέτοιο κάψιμο ένιωθε!

-Όταν, Γέροντα, φωνάζει ένας δαιμονισμένος,πώς καταλαβαίνουμε πότε μιλάει ό διάβολος μέσω του άνθρωπου και πότε όάνθρωπος;

- Όταν μιλά ό διάβολος, τα χείλη δενκινούνται κανονικά κινούνται σαν μηχανή. Ενώ, όταν μιλά ό άνθρωπος, κινούνταιφυσιολογικά. Όταν φωνάζει ένας δαιμονισμένος, την ώρα πού του διαβάζουνεξορκισμούς ή οι άλλοι εύχονται γι' αυτόν, άλλοτε ή ίδια ή ψυχή βασανίζεται καιλέει λ.χ. στον διάβολο: «φύγε, τί κάθεσαι;» και άλλοτε ό διάβολος βρίζει τονάνθρωπο ή τον ιερέα ή βλασφημεί τον Χριστό, την Παναγία, τούς Αγίους. Άλλοτε λέειψέματα ή άλλοτε πιέζεται από την δύναμη του ονόματος του Χριστού να πει τηναλήθεια.

Μερικές φορές πάλι ό δαιμονισμένοςλέει δικά του από τα πνευματικά πού έχει διαβάσει κ.λπ. Τί να πω; Μπερδεμέναπράγματα. Γι' αυτό, όταν συζητάτε μαζί του, να προσέχετε πολύ. Μη δίνετεσημασία στα λόγια του. Μπορεί να λέει λ.χ. «με καις». Αν πράγματι τον καις καιπής «τον καίω», κάηκες. Αν δεν τον καις και πιστέψεις ότι τον καις, κάηκες δυοφορές. Η μπορεί να φωνάζει «βρομιάρες» και σε μια να πει: «Εσύ είσαι καθαρή».Αν εκείνη το πιστέψει, πάει, χάθηκε. Γι' αυτό μην κάνετε πειράματα με τονδιάβολο.

Σε ένα μοναστήρι πήγαν ένανδαιμονισμένο και ό ηγούμενος είπε στους πατέρες να πάνε στην εκκλησία να κάνουνκομποσκοίνι, Είχαν εκεί και την κάρα του Αγίου Παρθενίου, επισκόπου Λαμψάκου,και το δαιμόνιο στριμώχθηκε πολύ. Συγχρόνως, ό ηγούμενος ανέθεσε και σε ένανιερομόναχο να διάβαση στον δαιμονισμένο εξορκισμούς.

Ό ιερομόναχος αυτός ήταν ευλαβής μενεξωτερικά, αλλά εσωτερικά είχε κρυφή υπερηφάνεια. Ήταν αγωνιστής και τυπικός σεόλα. Νουθετούσε πνευματικά τους άλλους, γιατί ήταν και λόγιος. Ό ίδιος όμως δενβοηθιόταν από κανέναν, γιατί οι άλλοι, από σεβασμό, όταν τον έβλεπαν να κάνηκάτι στραβό, δίσταζαν να του το πουν. Με άλλα λόγια, είχε δημιουργήσειψευδαισθήσεις στον εαυτό του ότι είναι ό πιο ενάρετος της μονής κ.λπ. Ό πονηρόςβρήκε ευκαιρία εκείνη την ήμερα να του κάνη κακό. Έβαλε την πονηριά του, για νατου δώσει την εντύπωση ότι αυτός διώχνει το δαιμόνιο από τον δαιμονισμένο.

Μόλις λοιπόν άρχισε να διαβάζει τουςεξορκισμούς, άρχισε το δαιμόνιο να φωνάζει: «καίγομαι! που με διώχνεις,άσπλαχνε;», οπότε νόμισε ότι καίγεται από τον δικό του εξορκισμό— ενώ όδαίμονας ζοριζόταν, γιατί προσεύχονταν και οι άλλοι πατέρες- και απάντησε στονδαίμονα: «Να έρθεις σ' έμενα».

Το είχε πει αυτό ό Άγιος Παρθένιος σεένα δαιμόνιο, άλλα εκείνος ήταν άγιος. Μια φορά δηλαδή που ένα δαιμόνιο φώναζε:«καίγομαι, καίγομαι, που να πάω;», ό Άγιος του είπε: «Έλα σ' έμενα». Τότε τοδαιμόνιο είπε στον Άγιο: «και μόνον το όνομα σου με καίει, Παρθένιε!», καιέφυγε από τον δαιμονισμένο που ταλαιπωρούσε.

Πήγε και αυτός να κάνη τον ΆγιοΠαρθένιο και δαιμονίσθηκε. Από εκείνη την στιγμή τον εξουσίαζε πια ό δαίμονας.Χρόνια ολόκληρα βασανιζόταν και δεν μπορούσε να άναπαυθή πουθενά. Συνέχειαγύριζε, πότε έξω στον κόσμο και πότε μέσα στο Άγιο Όρος. Τί τράβηξε ό καημένος!Του είχε δημιουργήσει αυτή ή κατάσταση ψυχική κούραση και σωματική κόπωση μετρέμουλα, και να δείτε, ενώ ήταν καλός πάπας, δεν μπορούσε μετά να λειτουργήσει.Βλέπετε τί κάνει ό διάβολος;

- Γέροντα,έχει κάποια σχέση ό καφές με τις αντιδράσεις ενός δαιμονισμένου;

- Όταντο νευρικό σύστημα είναι ταραγμένο και πιει κανείς πολλούς καφέδες, κλονίζονταιτα νεύρα και το ταγκαλάκι εκμεταλλεύεται αυτήν την κατάσταση. Δεν είναι ότι όκαφές είναι κάτι δαιμονικό. Χρησιμοποιεί το ταγκαλάκι την επίδραση του στα νεύρα,και ό δαιμονισμένος αντιδράει χειρότερα.

THE END OF THE WORLD AND THE ANTICHRIST.

2012-02-07T12:55:00.000+02:00

By BishopAlexander Mileant ( +2005).

In HolyScripture the term Antichrist has a twofold meaning. In a broad and generalsense this word indicates every person hostile to Christ's teaching (the Greekprefix anti signifies against). This is the meaning St. John the Theologianused to speak of many Antichrists in his epistles. In a particular sense thename Antichrist signifies a definite person—the leading adversary of Christ whois to appear before the end of the world. The appearance of this definite Antichriston the world scene constitutes the final and decisive sign that the SecondComing of Christ is at hand.

Close to theend of the world, all the growing aversion towards God on the part of mankindwill become, so to speak, concentrated in this definite man of sin, who willlead the final desperate battle against Christianity. Of the characteristicsand actions of this Antichrist, we read in St. Paul's second epistle to theThessalonians: Let no man deceive you by any means: for that day shall not come,except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son ofperdition. Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, orthat is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewinghimself that he is God. Remember ye not, that, when I was yet with you, I toldyou these things? And now ye know what with holdeth that he might be revealedin his time. For the mystery of iniquity doth already work: only he who nowletteth will let, until he be taken out of the way. And then shall that wickedbe revealed, whom the Lord shall consume with the spirit of his mouth, andshall destroy with the brightness of his coming. Even him, whose coming isafter the working of Satan with all power and signs and lying wonders, and withall deceivableness of unrighteousness in them that perish; because theyreceived not the love of the truth, that they might be saved. And for thiscause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: Thatthey all might be damned who believed not the truth, but had pleasure inunrighteousness. (2 Thes 2:3-12)

A number ofexternal factors will have to play a significant role in strengthening thepower of the coming Antichrist. Possibly, during his time the threat of nuclearand biological warfare, or the specter of a horrible political and economiccrisis will hang over mankind. Governments will be on the verge of collapse,and nations in turmoil and revolt. Then, on the murky waters of a globalcataclysm, a "brilliant" leader will surface as the sole savior ofmankind. Backing him will be a formidable organization with the goal of globaldomination. With its support, the Antichrist will emerge with a preparedprogram of socio-economic reforms, which will be actively supported andadvocated by the mass media. What will be the secret of the Antichrist'spersuasive power and his ability to direct world events? We can envision him asa gifted and inflammatory orator, like Lenin or Hitler. His ideas andpropositions will be readily accepted because they will express the thoughtsand feelings of the masses of his materialistic epoch.

One wouldthink that many Jews, opposed to Christianity, will see in the Antichrist theirlong-awaited Messiah, while the majority of people will be inspired by hopesthat he will put an end to wars and crises and will bring about a generalprosperity. Having in mind such a blindness among people who fail to see thecatastrophe hanging over their heads, St. Paul wrote: For yourselves knowperfectly that the day of the Lord so cometh as a thief in the night. For whenthey shall say, Peace and safety; then sudden destruction cometh upon them, astravail upon a woman with child; and they shall not escape. But ye, brethren,are not in darkness, that that day should overtake you as a thief. Ye are allthe children of light, and the children of the day: we are not of the night,nor of darkness. Therefore let us not sleep, as do others; but let us watch andbe sober. (1 Thes 5:2-6).

TheAntichrist will not be content with mere political authority and outwardtransformations. Praised by all, he will become so conceited that he willregard himself as a superhuman endowed with divine power. He will proclaim anew world-view—a new religion and new morality in place of "outmoded"and "unsuccessful" Christian teaching. Possessed by delusions ofgrandeur, he will present himself as God and sit in the temple, (possibly inJerusalem's rebuilt temple, where the King Solomon's temple used to be) demandingdivine worship.

According toSt. Paul, the activities of the Antichrist will be extremely successful, beingsupported by satan, and ac-companied by lying signs, false miracles, and allkinds of unrighteous deception of the perishing. By the Antichrist's signs andmiracles we should understand not only the deceptive tricks aimed to delightthe crowd but also the high¬est accomplishments of science, which will beexploited to strengthen his rule (According to Rev 13:15, the false prophetwill have the power to give life unto the image of the beast, that the image ofthe beast should both speak, and cause that as many as would not worship theimage of the beast should be killed)

The mostsophisticated form of surveillance on people will be used to control theiractivities. Those wishing to buy or to sell anything will have to presentofficial permission to do so (According to Rev 13:17, no man might buy or sell,save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name)Radio, TV programs, and the press will strive to shape the most favorable imageof the world Leader in order to strengthen his political power and admirationamong people. Any person daring to question the genius of this Leader, ordisagreeing with his measures, will be ridiculed, persecuted, and ultimatelydestroyed as a public enemy.

An image ofthe coming Antichrist is portrayed by the prophet Daniel in the appearance of aminor horn. Here the prophet describes the characteristics of the Syrian KingAntioch Epiphanos—the cruel persecutor of the faithful Jews about 175-164 BC—asa prototype of the Antichrist. In the book of Revelation, the Antichrist isdepicted as a beast, coming out of the sea. Some of the characteristics of thismonster remind us of the Roman emperors Nero and Domitian, fierce persecutorsof Christians in the first century AD. These emperors were contemporaries ofSt. John who wrote the book of Revelation. To avoid confusion, one should bearin mind that in the book of Revelation, the term beast applies not only to thepersonal Antichrist but also to the whole governmental machine of hisanti-Christian empire.

Thedistinctive features, personality and mode of operation of the Antichrist aredescribed by St. Cyrill of Jerusalem in his Cathechetical Letters (4 and 15)and by St. Ephraim the Syrian in his Homily on the Coming of the Lord and theAntichrist. The famous Russian philosopher Vladimir S. So loviev attempted todepict the coming of the Antichrist in his Tale of the Antichrist, but hisrepresentation and occasionally joking style do not convey all the horror andutter gloom which will threaten mankind in its final period of existence. Histale is a naive idyll when compared to the horror which will dominate peoplewho have lost God.

Studying thehistorical prototypes of the coming Antichrist, like the king Antioch Epithanos,emperors Nero and Domitian, Lenin and similar "genius" rulers,certain general traits come to mind. All of them in general were worthlesspeople, both in the intellectual and the governmental arena. They came to powernot because of their exceptional talents or achievements but because offavorable circumstances. They were more conspirators than governors. All ofthem suffered from disproportionate delusions of grandeur; in their personallives they were liars, immoral and cruel. One may thus speculate that the finalworld Leader will be distinguished by similar traits.

If we takeliterally the time indicated by Holy Scripture regarding the rule of the beast,the activity of the Antichrist will last for about 3-1/1 years. It will endwith the Second Coming of Christ, the General Resurrection of the Dead, and theLast Judgment (Daniel 7:25; Rev 11:2-3, I2:I3> 13:5)-The Revelation of St.John mentions the appearance of two witnesses, who will proclaim the truth,perform miracles, and, upon completion of their witness, be killed by the Antichrist.These witnesses have been foreseen by some Fathers of the Church to be the tworighteous of the Old Testament period—the patriarch Enoch (Gen 5:23) and theprophet Elijah (2 Kings 2:11)—because only these two men did not die but weretaken alive to Heaven. They will have to return to earth to complete their earthlymission, to suffer for the Word of God and to die as all mortals should.

In summary,such is the teaching of the Word of God about the approaching times, and thebehavior and sentiments of the people prior to the Second Coming of Christ.Although these signs are overt and clear, the ability to see and realize themnevertheless will depend on a person's spiritual keenness. Most people,preoccupied with their material well-being, will be incapable of understandingwhat is happening before their eyes, or the point toward which the world isheaded. For this reason the Savior warned His disciples: Atid take heed toyourselves, lest at any time your hearts be overcharged with surfeiting, anddrunkenness, and cares of this life, and so that day come upon you unawares.For as a snare shall it come on all them that dwell on the face of the wholeearth. Watch ye therefore, and pray always, that ye may be accounted worthy toescape all these things that shall come to pass, and to stand before the Son ofman. (Lk 21:34-36)

Vol. 10, Issue 01-08 Page 25 Orthodox Heritage

ΧΩΡΙΣ ΣΧΟΛΙΑ........

2012-02-06T22:43:00.000+02:00

Η λατρεία του Μαμμωνά.

2012-02-06T22:36:00.004+02:00

Evelyn de Morgan

1909

God lights the priest up as a lamp and places him upon the lamp stand of His light-bearing throne.

2012-02-06T22:08:00.000+02:00

Your greatest joy is to have a son who sanctifies the Precious Gifts, whose honor it is to forgive sins, and who intercedes constantly for your family. Had he become a king, he would not have obtained the glory of a priest. During the Divine Liturgy the priest is higher than the angels because even the angels at that hour tremble as they serve at the Mystery of the Holy Eucharist.

Elder Amphilokhios of Patmos (+1970)

The priest's cassock is superior to trousers. A cassock has double grace!

Blessed Papa-Dimitri Gagastathis (+1975)

When one bishop asked Hieromonk Callistratus, the saintly abbot of the Monastery of Mileseva,

"What is the most important thing for a priest?", he answered, "The most important thing for a priest is to communicate—first with the Master, afterwards with the lords of the Master's servants, and finally with the Master's servants. The Master is He who is called the Christ, the lords of the Master's servants are the Saints, and the Master's servants are the people of this world. For it has been said, he who communicates only with the Master's servants does not care about the Master, and provokes the wrath of the Master."

St Nikolai Velimirovich (+1956)

God lights the priest up as a lamp and places him upon the lamp stand of His light-bearingthrone.

Saint Isidore of Pelusium (+449)

WHY STUDY THE SIGNS OF THE TIMES?

2012-02-06T21:41:00.003+02:00

By BlessedHieromonk Seraphim Rose.

The subject of this article is watching for the signs ofthe times.

First of all, we have to know what is meant by thephrase "signs of the times." This expression comes straight from theGospel, from the words of our Savior in Matthew 16:3. Christ tells thePharisees and Sadducees who came to Him, Ye can discern the face of the sky,that is, tell what the weather will be; but can ye not discern the signs of thetimes? In other words, He's telling them that this has nothing to do withscience, or with knowing our place in the world, or anything of the sort. It'sa religious question. We study the signs of the times in order to be able torecognize Christ.

During the time of Christ, the Pharisees and Sadduceesdid not study the signs of the times in order to see that Christ had come, thatthe Son of God was already on earth. There were already signs that they shouldhave recognized. For example, in the book of Daniel in the Old Testament, thereis a prophecy concerning the seventy weeks of years, which means that theMessiah was to come about 490 years from the time of Daniel. Those Jews whoread their books very carefully knew exactly what this was all about, and atabout the time that Christ came they knew that it was time for the messiah.

But this is an outward sign. More importantly, thePharisees and Sadducees should have been watching for the inward signs. Iftheir hearts had been right with God, and if they had not been merely trying tofulfill the outward commandment of the law, their hearts would have respondedand recognized God in the flesh when He came. And many of the Jews did—theapostles, the disciples, and many others.

This same passage in the 16th chapter of St. Matthewspeaks further about signs. Our Lord told the Jews, An evil and adulterousgeneration seeketh after a sign, and there shall no sign be given unto it, butthe sign of the prophet Jonah. The events of the Old Testament containprefigurations of events in the New Testament. When Jonah was three days in thebelly of the whale, this was a prefiguration of our Lord's being three days inthe tomb. And this sign—the sign of Jonah—was given to the people of Christ'stime.

Our Lord was telling the Pharisees and Sadducees thatan evil and adulterous generation seeks for spectacular events, that is, firecoming down from heaven, or the Romans being chased away, angels manifestingthemselves and banishing the foreign government of the Romans, and things ofthat sort. Christ told them this kind of sign would not be given. An evil andadulterous generation seeks after this, but those who are pure of heart seekrather something more spiritual. And the one sign that is given to them is thesign of Jonah. Of course, it is a great thing that a man should be three daysin the grave and then rise up, being God.

Thus, from our Savior's words, we know that we are notto watch for spectacular signs, but we are rather to look inwardly forspiritual signs. Also, we are to watch for those things which according toScripture must come to pass. He who has ears to hear, let him hear!

ORTHODOX HERITAGE. VOL10, ISSUE 01-02. BROTHERHOOD OF ST. POIMEN.

THE FUNCTION OF THE PROPHET

2012-02-06T18:09:00.001+02:00

ByArchbishop Dmitri of Dallas (OCA), August 9, 1995.

Thefunction of the prophet of the Old Testament was twofold: to foretell thefuture, the coming of the Messiah and the fulfillment of the vocation of theHebrew people; to call them to account for their sins and disobedience and fortheir departures from God's righteousness. The prophets called them torepentance for their transgressions, chief among which was being influenced bythe idolatrous and barbarous religions of their neighbors and adopting theirways.

Our LordJesus Christ Himself, in His own prophetic ministry, condemned false religionand false thinking about religion, and, in doing so, He deeply offended theself-righteous religious leaders who were responsible for guiding the people ofIsrael.

Throughouther history, the Church has been beset by the assaults of the Evil One,heresies that would undermine the doctrine of the person of the Lord Himself(Arianism, Nestorianism, Monophytism, etc.), surrender to pressures forconformity (iconoclasm), and politically motivated alliances (the false unionof Florence). Many Christians, at times a majority of them, were attracted bythese destructive movements, and were offended at the prophetic voice, whichwas never lacking, that perceived the real dangers in them. The Church, byGod's grace, overcame them all and reached the twentieth century intact.

It is myopinion that many Orthodox Christians today are willing for the Church tosurrender to the temptation to conform to the role that contemporary societyassigns to religion: to bless this world's so-called progress in the moral andspiritual spheres, to reject all exclusivity or uniqueness in the interest ofunity, and to concern itself with the world of the here and now rather thanwith the world to come. Many are unaware of the primary danger that the Churchfaces: the gradual infiltration of materialistic, humanistic and secularistthinking, that the ground is being laid for a western captivity far worse thanthose of the past, latinizations and protestantizations.

Propheticvoices are needed to call us all back to the real-ization that the forces ofthis world still want to destroy the Church, the precious Truth that has beenentrusted to her—to understand that what the Church has is essential for thelife of the world and its salvation and that this cannot be mitigated. Thesevoices will offend - sobe it!

One suchvoice is that of the author of "Letters to Father Aristotle." FrankSchaeffer has come to us from where that secularism has already done a greatdeal of its damage, and he is in a unique position to discern the signs of thetimes. He is an intensely loyal Orthodox layman, loyal also to his local churchand the jurisdiction to which it belongs. He is one of us, and we AmericanOrthodox should give heed to what he has to say.

ORTHODOX HERITAGE. VOL10, ISSUE 01-02. BROTHERHOOD OF ST. POIMEN.

THE ANGELS AS STARS IN HEAVEN

2012-02-06T17:59:00.001+02:00

By St. Johnof Kronstadt (+1908).

Who makethhis angels spirits; his ministers a flaming fire [Pss 104:4]

These arethe words of the King and Prophet David. With these words, he said that Godcreated the wisest minds, the fleshless spirits, servants loyal to Him, who bumwith eternal love for God, fulfill God's will and abide in the unapproachablelight of the Throne of Glory. The Lord created the angels as wise, powerful,eternally holy, pure and within Divine truth. Ponder this, dear brothers andsisters, delve into this with your minds. The Lord divided all the angels intonine orders, or ranks: Thrones, Dominions, Principalities, Powers, Authoritiesand others; they all obey each other—the lower orders obey the higher orders.In the likeness of the heavenly hierarchy, the Lord established three ranks inthe Church Militant: the bishops, priests and deacons, who also obey eachother.

God createdan innumerable multitude of angels. When you came to liturgy this morning,maybe someone among you looked into the sky and saw how many stars fill theheavens. There are so many stars that it seems that the sky is filled withpoppy seeds. No mortal can count them all. Likewise, one cannot count thenumber of holy angels. One star shines brighter, another less so, but each ofthem is greater than our world, larger than the Earth; this is known and hasbeen proven.

The countlessmultitude of angels abide in the heavens, in the presence of God, fulfill God'swill and eternally glorify God.

Some ofthem are appointed by God to humans, these are our guardian angels who protectpeople throughout their lives, from baptism until death, keep evil away fromthem and direct them to all truth and goodness. If a person lives righteously,lives well, he will feel this himself. Think, dear brothers and sisters, howclose the angels are to us!

You know orhave heard of the miracle performed by Archangel Michael. A few impious peoplehad decided to kill St. Archippus and the destroy the church he built; theychanneled a great river towards the church, but Archangel Michael appeared toArchippus, consoled him, split a cliff asunder, and directed the river towardsthe rocky chasm, so that the water did not flood the church, and the church andArchippus were saved.

Angels arenot prone to sin, they cannot even think sinful thoughts—their notions anddesires are pure. They are imparted with all perfection, they are always wise,always strong, always good. They firmly established themselves in love for God,in holiness and truth and do not fall into sin, only some of them, a thirdoverall, saddened the Lord with their disobedience and could no longer becitizens of the heavens; they were cast down by God.

And you, myfriends, should emulate the angels loyal to God, and after being citizens ofthe earthly fatherland, you will become co-citizens with them of the heavenlyfatherland. Emulate the angles, especially since you are created in the imageof God; this gift is common to angels and men. Honor the angels, my friends,imitate their holiness, their love and devotion to God, and you will be worthyof the blessed live in heaven together with them. Amen.

ORTHODOX HERITAGE. VOL10, ISSUE 01-02. BROTHERHOOD OF ST. POIMEN.

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ.

2012-02-05T21:54:00.000+02:00

Ο ΚΛΗΡΟΣόλων των ανθρώπων της γής, κλήρος αναπόφευκτος, είναι ό θάνατος. Τον φοβόμαστεως τον πιο άσπονδο εχθρό μας. Τα θύματα του τα κλαίμε πικρά. Ωστόσο ζούμε σαν ναμην υπήρχε θάνατος, ζούμε σαν να είμαστε αιώνιοι πάνω στη γη.

Τάφεμου! Γιατί σε ξεχνώ; Εσύ με περιμένεις. Περιμένεις να γίνω ό κάτοικος σου. Και θαγίνω. Γιατί, λοιπόν, σε ξεχνώ και ζω σαν να περιμένεις κάθε άλλον άνθρωπο έκτοςαπό μένα;

Ήαμαρτία μου στέρησε και μού στερεί τη γνώση και την αίσθηση κάθε αλήθειας. Μούκλέβει, μού αρπάζει από τον νου τη μνήμη του θανάτου, τού τελευταίου και συνάματού πιο σημαντικού και τού πιο βέβαιου γεγονότος της ζωής τού άνθρωπου.

Για ναθυμόμαστε τον θάνατο, πρέπει να ζούμε σύμφωνα με τις εντολές τού Χριστού. Με τιςεντολές τού Χριστού ό νους και ή καρδιά καθαρίζονται, νεκρώνονται για τον κόσμοκαι αναζωογονούνται για τον Κύριο. Ό νους, όσο απαλλάσσεται από τούς κακούς ή καιαπλώς μάταιους λογισμούς, τόσο συλλογίζεται τον θάνατο. Ή καρδιά, όσο απαλλάσσεταιαπό τα πάθη, τόσο τον προαισθάνεται. Και ό νους και ή καρδιά, όσο απομακρύνονταιαπό τον αμαρτωλό κόσμο, τόσο στρέφονται προς την αιωνιότητα όσο αγαπούν τονΧριστό, τόσο ποθούν να βρεθούν κοντά Του, μολονότι, έχοντας συναίσθηση τούμεγαλείου τού θεού και της δικής τους άμαρτωλότητας, αναλογίζονται με τρόμο τηνώρα τού θανάτου. Φοβερός παρουσιάζεται μπροστά τους ό θάνατος μαζί με τον αγώνατου. Τον ποθούν, ωστόσο, για να λυτρωθούν από την επίγεια αιχμαλωσία.

Αν εμείςδεν μπορούμε να ποθούμε τον θάνατο λόγω της ψυχρότητας μας απέναντι στον Χριστόκαι της αγάπης μας προς τα φθαρτά, ας χρησιμοποιήσουμε τουλάχιστο τη μνήμη τούθανάτου σαν ένα πικρό φάρμακο ενάντια στην αμαρτωλότητα μας. Γιατί ή ψυχή, ότανοικειωθεί τη μνήμη τού θανάτου, διαλύει τη φιλία της με την αμαρτία και απομακρύνεταιαπ' όλες τις αμαρτωλές απολαύσεις.

«Μόνοαυτός πού γνώρισε τί σημαίνει μνήμη θανάτου», είπε κάποιος από τούς οσίουςπατέρες, «δεν θα μπορέσει ποτέ πια ν' αμαρτήσει». «Να θυμάσαι πάντα τα τέλη τηςζωής σου», λέει και ή Γραφή, «και δεν θα αμαρτήσεις ποτέ»2.

Νασηκώνεσαι από το κρεβάτι σου σαν αναστημένος από τούς νεκρούς. Να ξαπλώνεις στοκρεβάτι σου σαν νεκρός πού τοποθετείται στον τάφο. Ό ύπνος είναι συμβολισμόςτού θανάτου. Και το σκοτάδι της νύχτας είναι προάγγελος τού σκοταδιού τούτάφου, πού θα το διαλύσει το φώς της αναστάσεως, φώς χαρμόσυνο για τούς φίλουςτού Χριστού και φοβερό για τούς εχθρούς Του.

Έναπυκνό σύννεφο, μολονότι δεν είναι παρά μια λεπτή μάζα υδρατμών, κρύβει από ταμάτια τού σώματος μας το φώς τού ήλιου. Έτσι και το πυκνό σύννεφο των σαρκικώναπολαύσεων, τού περισπασμού και των βιοτικών μερίμνων κρύβει από τα μάτια τηςψυχής μας τη μεγαλειώδη αιωνιότητα

Για τατυφλωμένα μάτια δεν υπάρχει ό λαμπερός ήλιος στον καθαρό ουρανό. Για την καρδιάπού έχει τυφλωθεί από την εμπάθεια, από την προσκόλληση στον πλούτο και τη δόξακαι τις ηδονές της γής, δεν υπάρχει αιωνιότητα

«Κακόςείναι ό θάνατος των αμαρτωλών» και τούς επισκέπτεται τη στιγμή πού δεν τονπεριμένουν, βρίσκοντας τους εντελώς απροετοίμαστους για την αιωνιότητα Τούςαρπάζει, λοιπόν, από τη γή, όπου άλλο τίποτα δεν έκαναν παρά να παροργίζουν τονΘεό, και τούς ρίχνει για πάντα στη φυλακή του αδη.

Θέλειςνα θυμάσαι τον θάνατο; Να είσαι αυστηρά μετρημένος στη διατροφή σου, στην ένδυσήσου, στη χρήση υλικών αντικειμένων γενικά. Να προσέχεις μήπως τα είδη πρώτηςανάγκης φτάσουν να γίνουν είδη πολυτελείας. Να μελετάς με πνεύμα μαθητείας τον νόμοτού Θεού μέρα και νύχτα ή όσο μπορείς συχνότερα Έτσι θα κρατήσεις τη μνήμη τουθανάτου. Και θα την κρατήσεις σταθερά, μόνιμα, ακλόνητα, αν την ενώσεις με τηβαθιά μετάνοια για τις αμαρτίες σου, με την ειλικρινή διάθεση σου για διόρθωση,με τα ποτάμια των κατανυκτικών δακρύων, με εγκάρδιες και πολλές προσευχές.

Ποιοςαπό τούς ανθρώπους έμεινε για πάντα σωματικά ζωντανός στη γή; Κανένας. Θ'ακολουθήσω, λοιπόν, κι εγώ τ' αχνάρια των γονιών μου, των παππούδων μου, τωναδελφών μου και όλων των συνανθρώπων μου. Το σώμα μου θα κλειστεί στον σκοτεινότάφο. Ή κατάσταση της ψυχής μου θα είναι μυστήριο αξεδιάλυτο για όσους θαβρίσκονται ακόμα στη γη.

Θακλάψουν για μένα οι συγγενείς και οι φίλοι μου.

Ίσωςνα κλάψουν πολύ πικρά Σύντομα, όμως, θα με λησμονήσουν. Έτσι θρηνήθηκαν καιέτσι λησμονήθηκαν αναρίθμητοι άνθρωποι πριν από μένα. Τώρα δεν τούς θυμάταιπαρά μόνο ό υπερτέλειος Θεός.

Αμέσωςμετά τη γέννηση μου, ή μάλλον αμέσως μετά τη σύλληψη μου, ό θάνατος έβαλε πάνωμου τη σφραγίδα του. Είναι δικός μου κι αυτός, είπε, ετοιμάζοντας χωρίςχρονοτριβή το δρεπάνι του. Οποιαδήποτε στιγμή μπορώ να γίνω θύμα του! Ίσως να μουκατάφερε ήδη —και πράγματι μου κατάφερε— πολλά άστοχα χτυπήματα. Αναπόφευκτα, όμως,θα έρθει και το εύστοχο, το καίριο και τελευταίο χτύπημα.

Μεπαγερό χαμόγελο και υπεροπτικό ύφος κοιτάζει ό θάνατος τα επίγεια έργα τωνανθρώπων. Κοιτάζει τον αρχιτέκτονα να σχεδιάζει ένα κολοσσιαίο κτίριο, κοιτάζειτον ζωγράφο να φιλοτεχνεί έναν υπέροχο πίνακα, κοιτάζει τον μεγαλοφυή στοχαστή νακαταγράφει τις ιδέες του. Και ξαφνικά έρχεται απρόσκλητος, απρόσμενος αλλά καιαδυσώπητος στους μεγάλους της γής, παίρνει τη ζωή τους και ακυρώνει τα φιλόδοξασχέδια τους.

Μόνομπροστά στον μαθητή τού Χριστού στέκεται ευλαβικά ό σκληρός θάνατος. Νικημένοςκαθώς είναι από τον αναστημένο Θεάνθρωπο, σέβεται μόνο την «εν Χριστώ» ζωή.Συχνά ουράνιος αγγελιοφόρος πληροφορεί τούς υπηρέτες της Αλήθειας για τηνεπικείμενη μετοίκηση τους στην αιώνια μακαριότητα. Έτσι, προετοιμασμένοι για τονθάνατο με την πνευματική ζωή, παρηγορημένοι από τη μαρτυρία της συνειδήσεωςτους και από την ουράνια υπόσχεση, κοιμούνται τον αιώνιο ύπνο ήσυχα, με το χαμόγελοστα χείλη.

Έχειςδει σώμα αγίου μετά την έξοδο της ψυχής του; Δεν αναδίδει δυσοσμία. Δεν εμπνέειφόβο. Όταν ενταφιάζεται, τη διάχυτη θλίψη των παρόντων ανθρώπων τη σκορπίζει και την εξαφανίζει μια ακατάληπτηχαρά. Το πρόσωπο, με τα χαρακτηριστικά του αναλλοίωτα, αναπαύεται μέσα σε μιαβαθιά ειρήνη και συνάμα λάμπει από μιαν απερίγραπτη ευφροσύνη, την ευφροσύνητων τερπνών συναντήσεων και ασπασμών με τούς αγίους και τούς αγγέλους του Θεού,πού έρχονται από τον ουρανό για να παραλάβουν την ψυχή.

Έλα,λοιπόν, μνήμη του θανάτου μου! Έλα εσύ, ή τόσο πικρή αλλά και τόσο ρεαλιστική καιαναγκαία και ωφέλιμη μνήμη! Απομάκρυνε με από την αμαρτία! Βάλε με στον δρόμο τουΧριστού! Παράλυσε τα μέλη μου για κάθε κούφια, κάθε μάταιη, κάθε αμαρτωλήενέργεια.

Έλα,μνήμη του θανάτου μου! Έλα, και θα διώξω μακριά μου την κενοδοξία και τηφιληδονία, πού θέλουν να με αιχμαλωτίσουν. Έλα, και θα αποσύρω από το τραπέζιμου τα αχνιστά πλούσια φαγητά Έλα και θα βγάλω τα φανταχτερά μου ρούχα, για ναβάλω πένθιμα Έλα, και θα κλάψω ζωντανός τον εαυτό μου, τον νεκρό από τη γέννησητου.

"Έτσι!",μού αποκρίνεται ή μνήμη του θανάτου. "Θρήνησε τον εαυτό σου όσο ακόμαείσαι ζωντανός! Εγώ ήρθα για να σε πικράνω ευεργετικά, φέρνοντας μαζί μουσκέψεις πολλές, σκέψεις ωφέλιμες για την ψυχή σου. Πούλησε όσα από τα υπάρχοντασου δεν σου είναι απόλυτα αναγκαία και δώσε τα χρήματα στους φτωχούς,στέλνοντας μ' αυτόν τον τρόπο προκαταβολικά τούς θησαυρούς σου στον ουρανό, όπωςείπε ό Κύριος.

Ότανπάς κι εσύ εκεί, θα βρεις τούς θησαυρούς σου αυξημένους εκατό φορές. Κλάψεπικρά και προσευχήσου θερμά για τον εαυτό σου. Ποιος θα σε μνημονεύει τόσοεπίμονα και εγκάρδια μετά τον θάνατο σου όσο εσύ ό ίδιος πριν από τον θάνατοσου; Μην εμπιστεύεσαι τη σωτηρία της ψυχής σου σε άλλους, όταν μπορείς μόνοςσου να επιτελέσεις αυτό το έργο, το πιο σημαντικό, το πιο επιτακτικό, αλλά και τοπιο επείγον έργο της ζωής σου! Γιατί να τρέχεις πίσω από τη φθορά, όταν ό θάνατοςοπωσδήποτε θα σου αφαιρέσει όλα τα φθαρτά;

Ό θάνατος είναι εκτελεστής των εντολών τουπανάγιου Θεού. Μόλις ακούσει μιαν εντολή Του, σπεύδει να την εκτελέσει μεταχύτητα αστραπής. Δεν ντρέπεται ούτε τον πλούσιο ούτε τον άρχοντα ούτε τονήρωα ούτε τον μεγαλοφυή. Δεν λυπάται ούτε τα νιάτα ούτε την ομορφιά ούτε τηνεγκόσμια ευτυχία. Μεταφέρει στην αιωνιότητα κάθε άνθρωπο τον φίλο του Θεού στηναιώνια μακαριότητα και τον εχθρό του Θεού στην αιώνια κόλαση".

«Ήμνήμη του θανάτου είναι δώρο του Θεού», είπαν οι πατέρες. Κι αυτό το δώροδίνεται στους τηρητές των εντολών του Χριστού, για να τούς τελειοποιήσει στονιερό αγώνα της μετάνοιας και της σωτηρίας.

Ήευεργετική και θεοδώρητη μνήμη του θανάτου προϋποθέτει πάντοτε την έντονηπροσωπική προσπάθεια για την οικείωση αυτής της μνήμης. Μη σταματήσεις, λοιπόν,να ασκείς στον εαυτό σου όση βία χρειάζεται για να θυμάται —αδιάλειπτα, ανείναι δυνατόν— την ώρα του τέλους του. Ανάγκαζε τον, με συνεχείς υπομνήσεις, νασυλλογίζεται την αναμφισβήτητη τούτη αλήθεια, ότι οπωσδήποτε κάποτε, άγνωστοπότε ακριβώς, θα πεθάνει. Έπειτα από ολιγόχρονη άσκηση βίας και χάρη στιςυπομνήσεις σου, ή μνήμη του θανάτου θ' αρχίσει να έρχεται από μόνη της στον νου,να έρχεται όλο και πιο συχνά, να έρχεται δυνατή και συνταρακτική, χτυπώντας με τοθανατηφόρο ξίφος της κάθε αμάρτημα πριν καλά-καλά γεννηθεί.

Ξένοςπρος το πνευματικό αυτό δώρο είναι εκείνος πού αγαπά την αμαρτία. Ό φίλος τηςαμαρτίας και λίγο πριν τοποθετηθεί στον τάφο αποζητάει τις σαρκικές απόλαυσιςΚαταπρόσωπο βλέπει τον θάνατο, και δεν προβληματίζετε, Αντίθετα, ό μαθητής του Χριστού,ακόμα κ,

αν βρίσκετε,σε μεγαλόπρεπα ανάκτορα, θυμάται τον τάφο, που τον προσμένει, και χύνει δάκρυασωτήρια για την ψυχή του. Αμήν.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ B ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ.

ΜΝΗΜΗ ΜΟΝΑΧΟΥ ΠΑΝΑΡΕΤΟΥ

2012-02-05T15:47:00.002+02:00

Saint-Nicholas Greek Orthodox Church Greek Orthodox Church Laval, Qc

2012-02-05T15:40:00.000+02:00

Greeks first came to Ile Jesus in 1968. In 1970 the Greek Orthodox Community of Laval was chartered. The first Greek School, St. Nicholas, began in 1971. It is a Saturday Greek School with 430 students. St. Nicholas Church was built in 1976.

THE CHURCH FATHERS, IN ENGLISH

2012-02-05T15:28:00.001+02:00

THE FOLLOWING

.PDF FILES

ARE VERY LARGE AND MAY TAKE SOME TIME TO DOWNLOAD.

PLEASE BE PATIENT, THEY ARE WORTH THE WAIT.

Greek Orthodox Church -Kingston. CANADA

Dormition of the Virgin Mary. “Koimisis Tis Theotokou”.

.PDF FILES

Iστολόγιο Oρθόδοξης Eλληνικής ενορίας αγίου Αποστόλου Παύλου Νυρεμβέργης.

2012-02-05T14:04:00.000+02:00

http://fonienoriasnbg.blogspot.com/

Holy Greek Orthodox Church St. Panteleimon Anna and Paraskevi located in Markham, Ontario, Canada.

2012-02-05T13:57:00.000+02:00

In the 1980s, York Region experienced a largeinflux of Greek Orthodox Christians in the region, and the need was felt for achurch here.

With the blessings of His Eminence MetropolitanSotirios, the first Greek Orthodox Church was founded in Markham, at 27Mintleaf Gate in December of 1989. A portable building was converted into afully functional Orthodox Church, with the warmth and charm of a Greek villagechurch. On December 8th, the Eve of the Conception of the Theotokos by St.Anna, the first services were held in this new church.

The congregation soon outgrew the property anda new location was needed. In 1992, the Mintleaf property was sold and churchservices were held temporarily at the Markham Museum.

The parish purchased the property at its presentlocation on 11359 Warden Avenue in April of 1994, and the portable church wastransferred there. The modest facilities had serviced the congregation well,both as a place of worship, and with a second portable that functioned as aplace of fellowship. With the Grace of God, the parish had once again outgrownits facilities and there was a great need to build and expand to a much largeras well as permanent home on our current 13.5 acre property. This is where westand today.

The Church is Byzantine in style, DomedBasilica, with a seating capacity of 1,000, built on the south-western cornerof the Church property, with plenty of parking available. In the lower level ofthe building is our Community Hall for fellowship; The upper level of ourchurch which includes the mezzanine consists of classrooms where our GreekSchool and Sunday School classes are held.

The second phase of the construction iscompleting the interior of the church- working on completing our Iconographycovering all the walls as well as the dome area above.

The pace of the construction and completion ofthe Church depends upon the prayers and also the financial support of all.

Our Orthodox Christian life is shaped by ourworship in the church- in its services, especially the Divine Liturgy, and inparticipation in its sacramental life. Our Church is our spiritual home, and itis needed to minister effectively the children, youth, adults, elders- to allof those whose lives are enriched by our Christian faith.

We must pull together as Orthodox Christians toensure that our children and their children, for generations to come, have aplace of worship; to receive the grace of God through the sacraments and tohear the Truth of the Gospel. This holy undertaking requires the help of eachand every one of us.

http://stpangoc.org/index.php

ΤΑ ΣΗΜΑΔΙΑ ΤΗΣ ΤΕΛΙΚΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ. ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΚΕΦ. 20

2012-02-05T12:20:00.001+02:00

Η πρόρρηση της καταστροφής του ναού

(Μτ 24.1-2- Μκ 13.1-2)

5 Καθώς μερικοί έλεγαν για το ναό ότι είναι στολισμένος μεεκλεκτούς λίθους κι αφιερώματα, ο Ιησούς είπε: «Αυτά που βλέπετε όλα θα γκρεμιστούν θα 'ρθουνμέρες που δεν θα μείνει πέτρα πάνω στην πέτρα».

Τα σημάδια της τελικής κρίσεως

(Μτ 24,3-14 Μκ 13,3-13)

7 Τον ρώτησαν τότε: «Διδάσκαλε, πότε θα γίνουν αυτά, καιποιο θα είναι το σημάδι όταν έρθει η ώρα να γίνουν;» 8 «Προσέξτε», απάντησεεκείνος, «μην ξεγελαστείτε, γιατί θα έρθουν πολλοί που θα χρησιμοποιούν τοόνομά μου και θα ισχυρίζονται: "εγώ είμαι ο Μεσσίας" και "οκαιρός έφτασε" να μην τους ακολουθήσετε όμως. 9 Όταν πάλι ακούσετε γιαπολέμους κι αναστατώσεις, μην τρομοκρατηθείτε, γιατί αυτά πρέπει να γίνουνπρώτα δε θα ακολουθήσει όμως αμέσως το τέλος». 10 «Θα ξεσηκωθεί», τους έλεγε,«το ένα έθνος εναντίον του άλλου, και το ένα βασίλειο εναντίον του άλλου. 11 Θαγίνουν μεγάλοι σεισμοί σε διάφορα μέρη και θα παρουσιαστούν πείνες καιεπιδημίες. Θα συμβούν φοβερά πράγματα, και θα φανούν μεγάλα σημάδια από τονουρανό. 12 Πριν όμως γίνουν όλα αυτά, θα σας συλλάβουν, θα σας καταδιώξουν, θασας παραδώσουν στις συναγωγές, θα σας κλείσουν στις φυλακές και θα σαςοδηγήσουν μπροστά σε βασιλιάδες και ηγεμόνες εξαιτίας μου. 13 Όλα αυτά θαγίνουν για σας μια ευκαιρία να δώσετε μαρτυρία για μένα. 14Νιώστε το καλά, πωςδε χρειάζεται να ετοιμάζετε από πριν την απολογία σας, 15 γιατί εγώ θα σας δώσωλόγια και σοφία, και σ' αυτά δε θα μπορέσουν να αντισταθούν ή να τααντικρούσουν οι αντίπαλοι σας. 16 Θα παραδοθείτε από γονείς κι αδέρφια, απόσυγγενείς και φίλους, και μερικούς από σας θα σας σκοτώσουν. 17 Όλοι θα σαςμισούν εξαιτίας μου. 18 Δεν θα χαθεί όμως ούτε μια τρίχα απ' το κεφάλι σας. 19Με την υπομονή σας θα σώσετε τη ζωή σας».

Προαγγελία της καταστροφής της Ιερουσαλήμ

(Μτ 24,15-21• Μκ 13,14-19)

20 «Όταν θα δείτε τηνΙερουσαλήμ να κυκλώνεται από στρατεύματα, τότε να ξέρετε πως έφτασε ηκαταστροφή της. 21 Τότε, όσοι βρεθούν στην Ιουδαία, να φύγουν στα βουνά κι όσοιμέσα στην Ιερουσαλήμ, να φύγουν αμέσως" κι όσοι βρίσκονται στα χωριά, ναμην μπουν στην πόλη- 22 γιατί αυτές θα είναι μέρες εκδικήσεως, για να εκπληρωθούνόλα όσα λέει η Γραφή. 23 Αλίμονο στις γυναίκες που εκείνες τις μέρες θα είναιέγκυες και σ' αυτές που θα θηλάζουν. Γιατί τότε θα έρθει μεγάλη δυστυχία σ' όλητη χώρα, και η οργή του Θεού εναντίον αυτού του λαού. Πολλοί θα θανατωθούν με ξίφοςκι άλλοι θα οδηγηθούν αιχμάλωτοι σ' όλο τον κόσμο, και η Ιερουσαλήμ θακαταπατιέται από τους εθνικούς, ωσότου συμπληρωθεί για τα έθνη ο καθορισμένοςαπό το Θεό χρόνος».

Ο ερχομός του Υιού του Ανθρώπου

(Μτ 24,29-31• Μκ 13,24-27)

25 «Θα παρουσιαστούν σημάδια στον ήλιο, στο φεγγάρι και στααστέρια. Στη γη οι λαοί θα αναστατωθούν και θα ζουν σε αγωνία, εξαιτίας τηςβοής και των μεγάλων κυμάτων της θάλασσας. 26 Οι άνθρωποι θα κοντεύουν ναπεθάνουν από το φόβο κι από την αγωνία γι' αυτά που πρόκειται να συμβούν στηνοικουμένη, γιατί οι ουράνιες δυνάμεις, που κρατούν την τάξη του σύμπαντος, θαδιασαλευτούν. 27 Τότε θα δουν τον Υιό του Ανθρώπου να έρχεται πάνω σε σύννεφομε δύναμη και με μεγάλη λαμπρότητα.28 Όταν αυτά αρχίσουν να γίνονται σηκώστε τακεφάλια σας και αναθαρρήστε, γιατί πλησιάζει η ώρα του λυτρωμού σας».

Διαρκής επαγρύπνηση νια το τέλος του κόσμου

(Μτ 24.32-35 Μκ 13,28-31)

29 Τους είπε και μια παραβολή: «Κοιτάξτε τι συμβαίνει με τησυκιά και με όλα τα δέντρα. 30 Όταν δείτε ότι έχουν ήδη βλαστήσει,καταλαβαίνετε από μόνοι σας ότι πλησιάζει πια το καλοκαίρι. 31 Έτσι κι εσείςόταν δείτε να γίνονται αυτά, να καταλάβετε ότι πλησιάζει η *βασιλεία του θεού.32Σας βεβαιώνω πως όλα αυτά θα γίνουν όσο ακόμη ζουν οι άνθρωποι ετούτης τηςγενιάς. 33 0 ουρανός και η γη θα πάψουν να υπάρχουν, τα λόγια μου όμως ποτέ».

Προειδοποίηση για τους ανέτοιμους

34 «Προσέξτε καλά τους εαυτούς σας. Μην παραδοθείτε στηνκραιπάλη και στη μέθη και στις βιοτικές ανάγκες, και σας αιφνιδιάσει η ημέραεκείνη. 35 Γιατί θα 'ωθεί σαν την παγίδα σε όλους τους κατοίκους της γης. 36 Ναμένετε λοιπόν άγρυπνοι και να προσεύχεστε αδιάκοπα, για να μπορέσετε ναξεπεράσετε όλα όσα είναι να συμβούν, και να παρουσιαστείτε έτοιμοι μπροστά στονΥιό του Ανθρώπου».

Χιονισμένη Ιερά Μονή Τρικόρφου 1-2/2/2012

2012-02-05T11:52:00.000+02:00

Η χιονισμένη Ιερά Μονή Αγίων Αυγουστίνου Ιππώνος και Σεραφείμ του Σάρωφ Τρικόρφου Φωκίδος.
Η χιονόπτωση στην Ιερά Μονή ξεκίνησε την παραμονή της εορτής της Υπαπαντής και συνεχίζει και σήμερα ανήμερα της εορτής έως και αυτή την ώρα.

Ο δρόμος έχει κλείσει από το χιόνι το οποίο φτάνει στο μισό μέτρο.

ΦΑΡΙΣΑΙΟΣ.ΜΕΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟ.

2012-02-04T22:43:00.000+02:00

Ό Φαρισαίος, επειδή είναι ξένος προς τονθεό, αισθάνεται την ανάγκη να φαίνεται τουλάχιστο στους ανθρώπους υπηρέτης του Θεού.Επειδή είναι γεμάτος απ' όλες τις ανομίες, αισθάνεται την ανάγκη να δείχνειενάρετος. Επειδή επιδιώκει να ικανοποιεί τα πάθη του, αισθάνεται την ανάγκη ναδώσει στη συμπεριφορά του μια ευπρέπεια Έτσι, για τον Φαρισαίο είναι απαραίτητοτο προσωπείο. Καθώς δεν θέλει να είναι αληθινά ευσεβής και ενάρετος, αλλά μόνο ναφαίνεται στους ανθρώπους τέτοιος, ντύνεται την υποκρισία Όλα του τα λόγια, όλατου τα έργα, όλη του ή ζωή είναι ένα συνεχές ψέμα, μια αδιάκοπη προσποίηση! Ήκαρδιά του μοιάζει με τον ζοφερό άδη. Είναι γεμάτη πάθη και κακίες —διαρκέςμαρτύριο. "Ε, λοιπόν, αυτή ακριβώς ή εμπαθής καρδιά τρέφει εναντίον τουπλησίον τα απάνθρωπα, τα φονικά αισθήματα του σκανδαλισμού και της κατακρίσεως.

Ό Φαρισαίος πασχίζει να φαίνεταιστους ανθρώπους δίκαιος, ενώ ψυχικά είναι παιδί τού σατανά. Ψαρεύει από τοννόμο τού Θεού μερικά στοιχεία και στολίζεται μ' αυτά, έτσι ώστε το αμάθητο μάτινα μην αντιλαμβάνεται πώς έχει μπροστά του έναν εχθρό του Θεού, να τονεμπιστεύεται σαν φίλο τού Θεού και να γίνεται θύμα του.

Ό Φαρισαίος δεν κατακρίνει στονπλησίον το κακό, το ελάττωμα την παράβαση τού νόμου. Όχι! Και πώς θα μπορούσε νακατακρίνει το κακό, αφού το αγαπά και το έχει στην καρδιά του; Τα βέλη τουστρέφονται εναντίον της αρετής. Αλλά για να χτυπήσει την αρετή πιο αποτελεσματικά,τη συκοφαντεί, καταλογίζοντας της κάποιο κακό. Μ' αυτό το κακό σκανδαλίζεται. Καιθέλοντας τάχα να το αφανίσει, σκοτώνει τον δούλο τού Θεού, τον όποιο μισεί.

Φαρισαίε! Καταδικάζεις έναν αθώο γιαπαράβαση πού επινόησες εσύ; Σ' εσένα, λοιπόν, χρειάζεται τιμωρία, γιατί εσύέκανες παράβαση! Μην αποθρασύνεσαι από το γεγονός ότι ό μαθητής τού Χριστούμιμείται τον Χριστό και πίνει σιωπηλά το ποτήρι της πίκρας πού του ετοίμασες.Δυστυχισμένε! Αυτή ακριβώς ή μεγαλόψυχη σιωπή του είναι πού πρέπει να σετρομάζει! Γιατί τον μαθητή Του, πού τώρα σωπαίνει για χάρη Του, ό Ιησούς, στηφοβερή τελική Κρίση Του, θα τον δικαιώσει, ενώ εσένα θα σε στείλει στα αιώνιαβάσανα, αφού πρώτα φανερώσει σε όλους την ανομία σου, πού ως τότε ήταν άγνωστηστους ανθρώπους.

Οι Φαρισαίοι επινόησαν παραβάσεις καιγια τον ίδιο τον Θεάνθρωπο. Προκάλεσαν την καταδίκη Του. Πλήρωσαν για τηθανάτωση Του. Και μετά προσποιήθηκαν ότι δεν κατάλαβαν τί έγινε!

Το μεγαλύτερο κακούργημα πάνω στη γή τοέκαναν οι Φαρισαίοι. Πάντοτε ήταν πιστοί και μέχρι σήμερα μένουν πιστοί στηδαιμονική τους κλήση. Είναι οι κυριότεροι εχθροί και διώκτες κάθε αληθινήςχριστιανικής αρετής, κάθε γνήσιας ευσέβειας, και δεν διστάζουν ναχρησιμοποιήσουν οποιοδήποτε μέσο, οποιοδήποτε έγκλημα. Εναντίον τους αντηχείακόμα ή απόφανση τού Κυρίου μας: «Φίδια, γεννήματα οχιάς, πώς θα ξεφύγετε από τηντελική Κρίση και την κόλαση; Γι` αυτό κι εγώ θα σάς στείλω προφήτες και σοφούς καιγραμματείς. Άλλους απ' αυτούς θα σκοτώσετε και θα σταυρώσετε, άλλους θαμαστιγώσετε στις συναγωγές σας και θα καταδιώξετε από πόλη σε πόλη. Έτσι θαπέσει πάνω σας ή ευθύνη για όλο το δίκαιο αίμα πού χύνεται στη γή, το αίμα τουδίκαιου Άβελ ως το αίμα του Ζαχαρία, γιου του Βαραχία, πού τον σκοτώσατεανάμεσα στο ιερό και το θυσιαστήριο. Σάς βεβαιώνω πώς όλα αυτά θα πέσουν πάνω στηντωρινή γενιά». Τα Λόγια τούτα του Κυρίου πραγματοποιήθηκαν και μέχρι σήμεραπραγματοποιούνται. Όσοι μολύνθηκαν από το προζύμι των Φαρισαίων, βρίσκονταιπαντοτινά σε άσπονδη έχθρα εναντίον των αληθινών μαθητών του Ιησού. Τούςκαταδιώκουν άλλοτε φανερά και άλλοτε κρυφά, με όπλο τη συκοφαντία και μεπρόσχημα τον σκανδαλισμό.

Αχόρταγα και ακούραστα ζητούν να τούς πιουν το αίμα.

Κύριε Ιησού Χριστέ! Βοήθησε τούςδούλους Σου. Κάνε τους να καταλάβουν και ν' ακολουθούν Εσένα, πού «οδηγήθηκες σανπρόβατο στη σφαγή και σαν το αρνί πού παραμένει άφωνο μπροστά σ' αυτόν που τοκουρεύει». Αξίωσε τους να Σε βλέπουν με τα μάτια του νου τους καθαρά και,σηκώνοντας τις δοκιμασίες μπροστά στα μάτια Σου με τη μακάρια σιωπή, ναγίνονται πλούσιοι σε θεία χαρίσματα, να αισθάνονται μέσα τους την ειρηνοφόρα πνοήτου Αγίου Πνεύματος. Αυτό το Άγιο Πνεύμα πληροφορεί τούς δούλους Σου ότι δενείναι δυνατό να ανήκουν σ' Εσένα, παρά μόνο αν πιουν κι αυτοί από το ποτήρι τωνπαθημάτων Σου, το ποτήρι πού διάλεξες να μείνει στη γη σαν κληρονομιά δική Σου καιόλων των μαθητών Σου.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ B ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ.

ΦΑΡΙΣΑΙΟΣ . ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ.

2012-02-04T22:32:00.000+02:00

Όκενόδοξος Φαρισαίος νομίζει ότι ευχαριστεί νομίζει ότι δοξολογεί τον Θεό: «Θεέμου, Σ' ευχαριστώ πού εγώ δεν είμαι σαν τούς άλλους ανθρώπους άρπαγας, άδικος,μοιχός». Απαριθμεί αμαρτήματα φανερά, αμαρτήματα πού μπορούν να γίνουναντιληπτά απ' όλους. Για ψυχικά πάθη, όπως είναι ή υπερηφάνεια, ή πονηριά, τομίσος, ό φθόνος, ή υποκρισία, δεν λέει λέξη! Αυτά ακριβώς, όμως, είναι πούχαρακτηρίζουν τον τύπο του Φαρισαίου! Αυτά ακριβώς είναι πού σκοτίζουν την ψυχή,τη νεκρώνουν, την κάνουν ανίκανη για μετάνοια. Αυτά ακριβώς είναι πού σβήνουν τηναγάπη προς τον πλησίον. Αυτά ακριβώς είναι πού γεννούν τον όλο ψυχρότητα τονόλο εγωισμό, τον όλο μίσος σκανδαλισμό! Ο κενόδοξος Φαρισαίος νομίζει ότιευχαριστεί τον Θεό για τα καλά του έργα. Μα ό Θεός τον αποστρέφεται. Ό Θεός τονστηλιτεύει με τα φοβερά τούτα λόγια: «Όποιος υψώνει τον εαυτό του, θαταπεινωθεί».

Ότανό φαρισαϊσμός δυναμώσει και ωριμάσει, κυριεύει ολοκληρωτικά την ψυχή. Και τότεαυτή δίνει φρικτούς καρπούς. Δεν υπάρχει ανομία πού θα δίσταζε να τη διαπράξει.Οι Φαρισαίοι αποτόλμησαν να βλασφημήσουν ακόμα και το Άγιο Πνεύμα. Οι Φαρισαίοιαποτόλμησαν να αποκαλέσουν τον Υιό του Θεού δαιμονισμένο.

Οι Φαρισαίοι αποτόλμησαν να ισχυριστούν ότι όΘεός, πού έγινε άνθρωπος και ήρθε στη γή για τη σωτηρία μας, αποτελούσε απειλή γιατην κοινωνική γαλήνη και για την πολιτική ύπαρξη των Ιουδαίων. Και γιατί όλεςαυτές οι περίπλοκες επινοήσεις; Για να μπορέσουν, καλυμμένοι πίσω από τηνεπιφανειακή αρετή τους και με το πρόσχημα της σωτηρίας τού έθνους, της τηρήσεωςτων νόμων και της προστασίας της θρησκείας, να χορτάσουν την αχόρταγη κακίατους.

Πώς;Με αίμα! Ναι, το αίμα τού Ιησού ήθελαν να προσφέρουν θυσία στον φθόνο και την κενοδοξίατους, διαπράττοντας Θεοκτονία. Ό φαρισαϊσμός είναι ένα φοβερό δηλητήριο. Όφαρισαϊσμός είναι μια φρικτή ψυχική αρρώστια

Θαπροσπαθήσουμε να σκιαγραφήσουμε τον Φαρισαίο, παίρνοντας τα χαρακτηριστικά του απότο Ευαγγέλιο. Έτσι ό καθένας, ρίχνοντας μια ματιά σ' αυτό το φοβερό, σ' αυτό τοτερατώδες σκιαγράφημα, θα μπορεί με επιμέλεια να φυλάγεται «από το προζύμι τωνΦαρισαίων», σύμφωνα με την έκφραση τού Κυρίου, δηλαδή από τον φαρισαϊκό τρόποσκέψεως, από τις φαρισαϊκές αρχές ζωής και από τη φαρισαϊκή διάθεση τηςκαρδιάς.

Ό Φαρισαίος,ενώ τηρεί τούς εξωτερικούς τύπους της θρησκείας του και επιτελεί μερικά ορατάκαλά έργα, πού δεν τα παραλείπουν ούτε οι ειδωλολάτρες, υπηρετεί δουλικά ταπάθη του. Αυτά όχι μόνο προσπαθεί διαρκώς να τα κρύβει, αλλά ως ένα βαθμό ούτε καντα βλέπει, ούτε καν τα συνειδητοποιεί. Γιατί τα πάθη προκαλούν τέλεια τύφλωση στηνψυχή ως προς τη σχέση της με τον θεό και ολόκληρη τη διδασκαλία Του.

Ήαυτογνωσία και, συνακόλουθα, ή ικανότητα να βλέπουμε μέσα μας την ενέργεια τωνψυχικών παθών, μας δίνονται με τη μετάνοια. Αλλά τον Φαρισαίο δεν μπορεί να τοναγγίξει το αίσθημα της μετάνοιας. Πώς να συντριβεί, πώς να κατανυχθεϊ, πώς ναταπεινωθεί μια καρδιά γεμάτη αυταρέσκεια; Όντας ανίκανος για μετάνοια, είναιανίκανος και να δει το φώς των θείων εντολών, πού φωτίζουν τα μάτια τού νουμας. Μολονότι διαβάζει τη Γραφή, μολονότι βλέπει τις εντολές της, ό ψυχικός τουσκοτισμός δεν τον αφήνει να σταθεί ούτε για Λίγο σ' αυτές. Γλιστράνε και φεύγουναπό τα μάτια του. Στη θέση τους, λοιπόν, βάζει τις ανόητες και σφαλερές απόψειςτου.

Τί πιοαλλόκοτο, τί πιο ασυνάρτητο μπορεί να υπάρξει από τις φαρισαϊκές απόψεις, πούδιασώζονται στο Ευαγγέλιο; «Όποιος ορκιστεί στον ναό, ό όρκος του δεν πιάνει»,ισχυρίζεται ό Φαρισαίος «οποίος, όμως, ορκιστεί στο χρυσάφι τού ναού, πρέπει νατηρήσει τον όρκο του». Αφήνοντας τις εντολές, πού αποτελούν την ουσία τού νόμουτού Θεού, ό Φαρισαίος στρέφει όλη του την προσοχή στη σχολαστική τήρησηλεπτομερειών, και μάλιστα επιφανειακών, έστω κι αν αυτή συνεπάγεται ολοφάνερηαθέτηση εντολών! Τις αγίες εντολές τού Θεού, στις όποιες βρίσκεται ή αιώνιαζωή, οι Φαρισαίοι τελείως τις παραμελούν, τελείως τις λησμονούν! «Δίνετε στονναό», τούς έλεγε ό Κύριος, «το ένα δέκατο από τον δυόσμο, τον άνηθο και τοκύμινο, και δεν τηρείτε τις σπουδαιότερες εντολές τού νόμου, τη δικαιοσύνη, τηνευσπλαχνία και την πιστότητα... Τυφλοί οδηγοί, πού στραγγίζετε (από το κρασί) τοκουνούπι, αλλά καταπίνετε ολόκληρη καμήλα!».

Το πιούπουλο απ' όλα τα ψυχικά πάθη είναι ή κενοδοξία. Αυτό το πάθος, περισσότερο απόκάθε άλλο, μεταμφιέζεται μπροστά στην ανθρώπινη καρδιά, κάνοντας την νααισθάνεται ευχαρίστηση. Μια ευχαρίστηση πού συχνά ή ψυχή τη θεωρεί ωςσυνειδησιακή Ικανοποίηση και θεϊκή παρηγοριά. Μ' αυτή την κενοδοξία είναι ζυμωμένοςό Φαρισαίος. Όλα τα κάνει για τον έπαινο των ανθρώπων Θέλει να έχουν μάρτυρες καιή ελεημοσύνη του και ή νηστεία του και ή προσευχή του. Δεν μπορεί, λοιπόν, ναγίνει μαθητής τού Κυρίου Ιησού, πού προστάζει τούς μαθητές Του να περιφρονούν τηνανθρώπινη δόξα και να βαδίζουν στον δρόμο της ταπεινοφροσύνης, των στερήσεων καιτού πόνου.

Για τονΦαρισαίο ό Σταυρός του Ιησού είναι σκάνδαλο. Αυτός θέλει Μεσσία σαν τον ΜέγαΑλέξανδρο ή τον Μέγα Ναπολέοντα, Μεσσία με δόξα κατακτητή, με τρόπαια, μελάφυρα! Ή σκέψη για την ουράνια, την πνευματική, την αιώνια δόξα τού Θεού, ήσκέψη για την ίδια την αιωνιότητα, είναι απρόσιτη στην ψυχή του, πού σέρνεται στηγη, στη γήινη τέφρα και φθορά.

Ό Φαρισαίοςείναι φιλάργυρος. Ή καρδιά του είναι όπου και ό θησαυρός του. Εκεί είναι ήπίστη του, εκεί τα αισθήματα του, εκεί ή ελπίδα του, εκεί και ή αγάπη του! Με ταχείλη του, με την άκρη της γλώσσας, ομολογεί τον Θεό. Με την καρδιά του, όμως, Τοναρνείται. Ποτέ δεν αισθάνεται την παρουσία τού Θεού, πουθενά δεν βλέπει τηνπρόνοια τού Θεού, καθόλου δεν γνωρίζει τί σημαίνει φόβος Θεού. Γϊ αυτόν δενυπάρχει Θεός, δεν υπάρχει πλησίον. Είναι ολοκληρωτικά γήινος, ολοκληρωτικάσαρκικός, ολοκληρωτικά υποδουλωμένος στα ψυχικά πάθη. Αυτά τον κινούν, αυτά τονκυβερνούν, αυτά τον σέρνουν σε κάθε ανομία. Στη ζωή του, για κάθε πράξη του,έχει ένα κίνητρο: τη φιλαυτία Στην ψυχή του έχει στήσει ένα είδωλο: το Εγώ. Σ'αυτό το είδωλο διαρκώς προσφέρει θυμίαμα και κάνει θυσίες. Μπορεί, όμως, νασυνδυαστεί σε μια ψυχή ή λατρεία τού πανάγιου Θεού με τη λατρεία του σιχαμερού ειδώλουτού

'Εγώ; Σε φοβερό κενό, σε φοβερό σκοτάδι, σε φοβερή νέκρα είναι βυθισμένη μιατέτοια ψυχή. Μοιάζει με σπηλιά σκοτεινή, όπου φωλιάζουν μόνο άγρια θηρία ή,ακόμα χειρότερα, κρύβονται αιμοβόροι ληστές. Μοιάζει με τάφο εξωτερικάστολισμένο, για να ευχαριστεί τα ανθρώπινα μάτια πού τόσο εύκολα ξεγελιούνται, εσωτερικάόμως γεμάτο από νεκρά κόκαλα, γεμάτο από δυσοσμία, γεμάτο από σκουλήκια, γεμάτοαπό καθετί το ακάθαρτο και το θεομίσητο.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ B ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ.

ΦΑΡΙΣΑΙΟΣ . ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

2012-02-04T22:17:00.000+02:00

Ό εύσπλαχνοςΣωτήρας μας, ό Κύριος Ιησούς Χριστός, πού ποτέ δεν έδιωχνε μακριά Του τούςμετανοημένους αμαρτωλούς, όπως ήταν οι τελώνες και οι πόρνες, δεν έδιωχνε ούτε καιτούς Φαρισαίους. Ήρθε να θεραπεύσει τον άνθρωπο απ' όλες τις αρρώστιες του,επομένως και από τον φαρισαϊσμό. Ό φαρισαϊσμός, βέβαια, είναι μια από τις πιοδυσκολογιάτρευτες αρρώστιες. Γιατί, οποίος την έχει, νομίζει και διαλαλεί πώςείναι εντελώς υγιής. Έτσι, περιφρονεί και τους γιατρούς και τα φάρμακα. Θέλει,μάλιστα, να γιατρέψει ό ίδιος τις αρρώστιες των άλλων, μόνο πού, για να βγάλει απότο μάτι τους —όργανο τόσο ευαίσθητο— ένα αδιόρατο σκουπιδάκι, χρησιμοποιεί βαρύδοκάρι!

Κάποτεένας Φαρισαίος κάλεσε τον Κύριο σε γεύμα. «Ό Ιησούς μπήκε στο σπίτι τού Φαρισαίουκαι κάθισε στο τραπέζι». Φαίνεται, όμως, πώς ό Φαρισαίος, μολονότι είχε πνευματικόζήλο και κάποια πίστη στον Κύριο, κάθισε και υπολόγισε πώς να φιλοξενήσει και ωςποιόν βαθμό να τιμήσει ιόν Επισκέπτη του.

Αν δενέκανε αυτόν τον υπολογισμό, στον όποιο τον οδήγησε ή πεποίθηση στη δικαιοσύνητου και στην αξία του, τί θα τον εμπόδιζε να βγει στον δρόμο, για ναπροϋπαντήσει τον Θείο Επισκέπτη του, να πέσει με λαχτάρα στα άγια πόδια Του καινα στρώσει κάτω απ' αυτά την ψυχή του και την καρδιά του; Μα δεν το έκανε ό Φαρισαίος.Έτσι έχασε την ευλογημένη ευκαιρία να τιμήσει τον Σωτήρα ως Σωτήρα του.

Τηνευκαιρία, όμως, πού έχασε ό Φαρισαίος, την άρπαξε μια γυναίκα από την ίδιαπόλη, μια διαβόητη γυναίκα της αμαρτίας. Τρέχει, λοιπόν, στο σπίτι τού Φαρισαίουμ' ένα δοχείο γεμάτο ευωδιαστό μύρο, μπαίνει στην αίθουσα, οπού ήταν στρωμένο τοτραπέζι, και αρχίζει να πλένει με τα δάκρυα της τα πόδια τού Κυρίου, να τασκουπίζει με τα μαλλιά της, να τα φιλάει και να τα αλείφει με το μύρο.

Δενβλέπει ό τυφλός Φαρισαίος την αρετή πού εκδηλώνεται μπροστά στα μάτια του καιπού αποδοκιμάζει την ψυχρότητα και τη νέκρα της καρδιάς του. Μόνο ό σκανδαλισμόςκαι ή κατάκριση σαλεύουν στην ψυχή του. Και συλλογίζεται: «Αν ό άνθρωπος αυτόςήταν προφήτης, θα γνώριζε ποιά και τί λογής γυναίκα είναι αυτή πού τον αγγίζειγιατί είναι αμαρτωλή».

Γιατί,Φαρισαίε, υποτιμάς τον Θεό, ονομάζοντας Τον μόνο προφήτη; Και γιατί ονομάζειςαμαρτωλή τη γυναίκα πού τιμά τον Θεό καλύτερα από σένα; Φοβήσου! Μη μιλάς!Μπροστά σου βρίσκεται ό Δημιουργός! Αυτός έχει δικαίωμα να κρίνει τα πλάσματαΤου. Αυτός χαρίζει με την ίδια ευκολία και πεντακόσια και πενήντα δηνάριαχρέους αμαρτίας, γιατί είναι παντοδύναμος και πάμπλουτος σε έλεος. Ό Φαρισαίος,όμως, δεν το λογαριάζει αυτό. Και βλέποντας στον πλησίον του χρέος πεντακόσιαδηνάρια, δεν δίνει καμιά προσοχή στα δικά του τα πενήντα, ούτε καν τα θεωρείχρέος! Ωστόσο, όπως αποφαίνεται το δικαστήριο τού Θεού, και οι δύο δεν έχουν ναξεπληρώσουν το χρέος τους, και οι δύο εξίσου έχουν ανάγκη να τούς το χαρίσει όΚύριος. «Επειδή δεν είχαν να τα επιστρέψουν, τα χάρισε και στους δύο».

Ήέλλειψη ταπεινώσεως, στην οποία οφείλεται ή αρρώστια τού φαρισαϊσμού, εμποδίζειτην πνευματική προκοπή. Την ώρα πού οι βαριά αμαρτωλοί μετανοούν με θερμό ζήλο καισυντριμμένο πνεύμα, την ώρα πού, ξεχνώντας όλον τον κόσμο, βλέπουν μόνο τααμαρτήματα τους και κλαίνε γι' αυτά μπροστά στον Θεό, το βλέμμα τού Φαρισαίουείναι μετέωρο. Βλέπει κι αυτός τα αμαρτήματα του, αλλά τα βλέπει φευγαλέα,γιατί τού φαίνονται ασήμαντα και ανάξια προσοχής. Θυμάται και γνωρίζει μόνοκάποια καλά του έργα, στα όποια και αποθέτει την ελπίδα του. Απεναντίας, τααμαρτήματα των άλλων όχι μόνο τα βλέπει καλά, αλλά και τα συγκρίνει με τα δικάτου, τα όποια πάντοτε βρίσκει πιο

ελαφριά.Όσο περισσότερο, όμως, αυξάνεται στα μάτια του ή προσωπική του αξία, όσοαυξάνεται ή αύτοδικαίωσή του, τόσο μειώνεται ή θεία χάρη, πού προσφέρεταιδωρεάν σ' όσους μετανοούν. Και όσο μειώνεται ή χάρη, τόσο εξασθενεί στην καρδιάτου το αίσθημα της μετάνοιας, ώσπου σβήνει τελείως. Όταν εξασθενήσει το αίσθηματης μετάνοιας στην καρδιά, ή πνευματική πορεία του άνθρωπου γίνεται πολύδύσκολη. Και όταν το αίσθημα αυτό σβήσει τελείως, τότε πια ό άνθρωπος βγαίνει απότον δρόμο της σωτηρίας και παίρνει τον δρόμο της αλαζονείας και της αυταπάτης, οπούχάνει την αγία αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον. Ό Κύριος, ωστόσο, είπε για τημακάρια εκείνη αμαρτωλή: «Οι πολλές της αμαρτίες συγχωρήθηκαν, επειδή αγάπησεπολύ. Όποιος νομίζει ότι (δεν έχει μεγάλο χρέος αμαρτιών και ότι, επομένως,) τουσυγχωρούνται λίγες αμαρτίες, αυτός αγαπά λίγο».

Όποιοςέχει προσβληθεί από την ασθένεια του φαρισαϊσμού, δεν θα προκόψει ποτέπνευματικά Το πετρωμένο έδαφος του χωραφιού της καρδιάς του δεν δίνει καρπό. Απαραίτητηπροϋπόθεση της πνευματικής καρποφορίας είναι ή καλλιέργεια της καρδιάς με τημετάνοια και το πότισμα της με τα κατανυκτικά δάκρυα. Αληθινή συμφορά είναι ήέλλειψη πνευματικής προκοπής!

Αλλάή βλαπτικότητα του φαρισαϊσμού δεν περιορίζεται στην πρόκληση ψυχικής ακαρπίας.Ό ιός, θα έλεγα, του φαρισαϊσμού είναι ολέθριος και θανατηφόρος. Γιατί όχι μόνοαχρηστεύει τα καλά έργα του άνθρωπου, αλλά και τα κάνει επιζήμια για την ψυχήτου, ή οποία τελικά καταδικάζεται από τον Θεό!

Αυτότο έδειξε ό ίδιος ό Κύριος με την παραβολή του τελώνη και του Φαρισαίου, οιόποιοι προσευχήθηκαν ταυτόχρονα στον ναό του Θεού.

Ό Φαρισαίος,κοιτάζοντας τον εαυτό του, δεν τού έβρισκε κάτι για το οποίο να χρειάζεταιμετάνοια, κάτι πού να του εμπνέει καρδιακή συντριβή. Απεναντίας, του έβρισκεπολλά, πού τον έκαναν να αισθάνεται ικανοποίηση και αυτοθαυμασμό. Έβλεπε πώςείχε νηστεία. Έβλεπε πώς είχε ελεημοσύνη. Δεν έβλεπε, ωστόσο, αμαρτίες σαν κιεκείνες πού έβλεπε ή νόμιζε ότι έβλεπε στους άλλους και πού τον σκανδάλιζαν. Καιλέω, "νόμιζε ότι έβλεπε", επειδή για ξένα σκάνδαλα είχε μάτιαολάνοιχτα τόσο, πού έβλεπε στον πλησίον αμαρτήματα τα όποια δεν είχαν ποτέ διαπραχθεί,αμαρτήματα τα οποία είχε πλάσει ή πονηρή του φαντασία. Μολαταύτα, ό Φαρισαίος,μέσα στην αυταπάτη του, δοξάζει τον Θεό για την ψυχική του κατάσταση! Πίσω από τοπροσωπείο της ευγνωμοσύνης προς τον Θεό κρύβει την έπαρση του, την κρύβει κι απότον ίδιο του τον εαυτό! Με μίαν επιπόλαιη ματιά πού έριχνε στον νόμο τού Θεού,έβγαζε το συμπέρασμα ότι τον τηρούσε και ότι, επομένως, ήταν ευάρεστος στονΚύριο. Ξεχνούσε, όμως, ότι ή εντολή τού Κυρίου είναι «πολύ πλατιά», σύμφωνα με τηνέκφραση τού ψαλμωδού. Ξεχνούσε ότι μπροστά στον Θεό ακόμα και «ό ουρανός δενείναι καθαρός». Ξεχνούσε ότι ό Θεός δεν αποδέχεται ούτε θυσίες ούτε ολοκαυτώματα,όταν αυτά δεν συνοδεύονται από πνεύμα συντριμμένο και καρδιά ταπεινωμένη.

Ξεχνούσεότι στην ίδια την καρδιά πρέπει να φυτευτεί ό νόμος τού Θεού, για ν' αποκτήσειαυτή την αληθινή, τη μακάρια, την πνευματική αρετή. Τέτοια αρετή αρχίζει νακάνει την εμφάνιση της στην ψυχή μόνο όταν ό άνθρωπος αισθανθεί την πνευματικήτου φτώχεια και αποφασίσει να τηρήσει το θέλημα τού Θεού.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ B ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ.

Ο ΦΑΡΙΣΑΙΟΣ. ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ.

2012-02-04T22:10:00.000+02:00

ΌΚύριος πήγε κάποτε στο σπίτι ενός τελώνη, του Ματθαίου, εκείνου πού στησυνέχεια μεταστράφηκε κι έγινε απόστολος. Εκεί ό σαρκωμένος Θεός κάθισε στο τραπέζιμαζί με αμαρτωλούς. Τον είδαν οι Φαρισαίοι και σκανδαλίστηκαν. «Γιατί όδιδάσκαλος σας τρώει με τούς τελώνες και τούς αμαρτωλούς;», ρώτησαν τούςμαθητές Του.

Πρώτα-πρώτα,πέστε μας, Φαρισαίοι, γιατί ονομάζετε τούς ανθρώπους αυτούς αμαρτωλούς; Δεν θαβρισκόσασταν πιο κοντά στην πραγματικότητα, αν τούς ονομάζατε καλότυχους,μακάριους, αγγέλους και μάλιστα Χερουβείμ, αφού ευδόκησε να καθίσει ανάμεσατους ό Θεός; Θα ήταν καλύτερα να λέγατε: "Κι εμείς είμαστε αμαρτωλοί! Κιεμάς δέξου κοντά Σου, πολυεύσπλαχνε Ιησού! Καρδιογνώστη και δίκαιε Κριτή, προτίμησεςαπό μάς αυτούς τούς αμαρτωλούς και κάθισες μαζί τους, επειδή, όπως φαίνεται, ταδικά μας αμαρτήματα είναι για Σένα πιο βαριά από τα δικά τους. Τρώγε, λοιπόν,μαζί τους. Εμάς άφησε μας τουλάχιστο να προσπέσουμε στα πόδια Σου!".

Άλλαστους σκοτεινούς αυτούς δικαίους, τούς πλούσιους σε δικαιοσύνη της πεσμένηςανθρωπινής φύσεως, σε δικαιοσύνη επίπλαστη, σε δικαιοσύνη δαιμονική, δενυπάρχει ή αγία ευωδία της ταπεινώσεως. Γι' αυτό με τόσο θράσος κατακρίνουν τονΚύριο, όπως κατακρίνουν και τούς αμαρτωλούς πού δέχεται Εκείνος- έτσι, όμως, οιαμαρτωλοί αναδεικνύονται αληθινά δίκαιοι. Λέγοντας στους μαθητές, «ό διδάσκαλοςσας», τούς δίνουν να καταλάβουν ότι Τον απορρίπτουν, ότι αυτοί δεν Τοναναγνωρίζουν ως δικό τους διδάσκαλο.

Ήαπάντηση του Κυρίου είναι μια απάντηση για όλα τα επιμέρους συμπτώματα τηςκρυφής αρρώστιας των Φαρισαίων, για όλη την ψυχική τους κατάσταση, και περικλείειμια φοβερή θεϊκή καταδίκη, απορρίπτοντας κάθε εικονική ανθρώπινη δικαιοσύνη,κάθε δικαιοσύνη, δηλαδή, πού συνοδεύεται από την κατάκριση του πλησίον. «Δενέχουν ανάγκη από γιατρό οι υγιείς αλλά οι άρρωστοι», είπε ό Κύριος. «Καιπηγαίνετε να μάθετε τί σημαίνει, "ευσπλαχνία θέλω και όχι θυσία".Γιατί δεν ήρθα να καλέσω σε μετάνοια τούς δικαίους αλλά τούς αμαρτωλούς».

Μιανάλλη φορά πάλι, ήμερα Σάββατο, ό Κύριος περνούσε μαζί με τούς αγίους μαθητές καιαποστόλους Του μες' από σπαρμένα χωράφια. Οι μαθητές Του πείνασαν και άρχισαν νακόβουν στάχυα, να τα τρίβουν με τα χέρια τους και να τρώνε τούς σπόρους. Τούςείδαν οι Φαρισαίοι και είπαν στον Κύριο: «Κοίτα οι μαθητές Σου κάνουν κάτι πού δενεπιτρέπεται από τον νόμο να γίνεται το Σάββατο». Τότε ό Κύριος, αφού τούςθύμισε τον Δαβίδ και τούς ιερείς, από τούς οποίους ό πρώτος σε κάποια περίστασηκαταπάτησε μια διάταξη του νόμου, ενώ οι δεύτεροι συνεχώς καταπατούσαν τη διάταξητης αργίας του Σαββάτου για να τηρήσουν άλλη διάταξη, επανέλαβε πάλι στουςΦαρισαίους την αυστηρή Του παρατήρηση: «Αν είχατε καταλάβει τί σημαίνει,"ευσπλαχνία θέλω και όχι θυσία", δεν θα καταδικάζατε τούς αθώουςανθρώπους».

Τοαίσθημα του σκανδαλισμού πόσο εριστικό και πόσο κακόβουλο είναι! Με απόλυτη αλλάπροσχηματική ακρίβεια αγωνίζεται για την εφαρμογή του γράμματος του νόμου. Τηνουσία του νόμου, όμως, την αθετεί.

Φαρισαίεσκοτισμένε και τυφλέ! Άκουσες τί σού λέει ό Κύριος; «Ευσπλαχνία θέλω». Βλέπεις τοελάττωμα του πλησίον σου; Σπλαχνίσου τον! Είναι μέλος του σώματος σου! Ήαδυναμία, την οποία σήμερα βλέπεις σ' αυτόν, αύριο μπορεί να γίνει δική σουαδυναμία Σκανδαλίζεσαι μόνο και μόνο επειδή είσαι εγωιστής και τυφλός! Τηρείςτυπολατρικά μερικές εξωτερικές διατάξεις του νόμου, και μετά κυριεύεσαι από αυτοθαυμασμό.

Περιφρονείςκαι κατακρίνεις τον πλησίον, παρατηρώντας ότι παραβαίνει κάποιες λεπτομέρειες τουνόμου, και δεν βλέπεις ότι έχει κρυφές αρετές, και μάλιστα μεγάλες, οι όποιεςείναι γνωστές και ευάρεστες στον Θεό αλλά άγνωστες σ' εσένα, εξαιτίας τηςαλαζονικής και σκληρής καρδιάς σου.

Δενπροσέχεις τον εαυτό σου όσο πρέπει. Δεν τον βλέπεις τον εαυτό σου. Γι` αυτό δενπαραδέχεσαι πώς είσαι αμαρτωλός. Γι` αυτό δεν έχεις συντριβή καρδιάς. Γι`' αυτόδεν έχεις μετάνοια και ταπείνωση. Γι` αυτό δεν καταλαβαίνεις ότι, για νασωθείς, έχεις ανάγκη κι εσύ, όπως όλοι οι άνθρωποι, από την ευσπλαχνία του Θεού.

Είναιφοβερό το να μην παραδέχεσαι πώς είσαι αμαρτωλός! Τέτοιους ανθρώπους τούςαπορρίπτει ό Κύριος. «Δεν ήρθα», λέει, «να καλέσω σε μετάνοια τούς δικαίους αλλάτούς αμαρτωλούς». Τί μακαριότητα, να έχεις επίγνωση ότι είσαι αμαρτωλός! Όποιοςέχει αυτή την επίγνωση, μπορεί να πλησιάσει τον Ιησού. Τί μακαριότητα, λοιπόν, ναβλέπεις τις αμαρτίες σου! Τί μακαριότητα, να βλέπεις την καρδιά σου! Όποιοςαρχίσει να βλέπει την καρδιά του, ξεχνά ότι στη γή υπάρχουν κι άλλοι αμαρτωλοίέκτος από τον ίδιο. Κι αν κάποια φορά ρίξει μια ματιά σε άλλους, του φαίνονταιάμεμπτοι, υπέροχοι, άγγελοι. Όσο πιο πολύ, μάλιστα, προσέχει τον εαυτό του καιβλέπει τις κηλίδες της αμαρτίας στην ψυχή του, τόσο πιο πολύ αντιλαμβάνεται ότι,για να σωθεί, ένα και μοναδικό είναι το μέσο, το έλεος του Θεού τόσο πιο πολύαντιλαμβάνεται ότι είναι ένας δούλος άχρηστος, όχι μόνο γιατί πολύ συχνάπαραβαίνει τις εντολές του Θεού, αλλά και γιατί, όταν προσπαθεί να τις τηρήσει,πιο πολύ τις διαστρέφει παρά τις εκπληρώνει. Έτσι, καταλαβαίνοντας πόσο έχει όΊδιος ανάγκη από το έλεος του Θεού, δεν αισθάνεται κι αυτός παρά μόνο έλεος γιατον πλησίον του. «Αν είχατε καταλάβει τί σημαίνει, "ευσπλαχνία θέλω καιόχι θυσία", δεν θα καταδικάζατε τούς αθώους ανθρώπους». «Δεν ήρθα νακαλέσω σε μετάνοια τούς δικαίους αλλά τούς αμαρτωλούς».

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ B ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ.

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ, ΕΝΑΣ ΑΠΛΟΣ ΠΑΠΑΣ, ΜΑΣ ΑΦΟΠΛΙΖΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΠΛΟ ΤΟΥ ΛΟΓΟ, ΠΕΡΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΤΟΥΣ ΕΧΟΝΤΕΣ ΕΞΟΥΣΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΙΕΡΑΡΧΕΣ.

2012-02-04T21:18:00.000+02:00

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ.

2012-02-04T21:15:00.001+02:00

ΔΙΔΑΧΗ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ.

2012-02-04T21:04:00.000+02:00

Τούτη την ώρα των σαρωτικώνμεταλλαγών που η παγκοσμιοποίηση επιφέρει στους λαούς, ο ελληνορθόδοξοςχαρακτήρας μας είναι απαραίτητος στην κοινή ευρωπαϊκή συνείδηση. Η Ευρωπαϊκήκουλτούρα και παράδοση έχει άμεση αναφορά στην ελληνορθόδοξη ιδιαιτερότητά μας.Αυτά τα δύο οφείλουμε να τα καλλιεργήσουμε αναπόσπαστα δηλαδή να μηνεπιτρέψουμε να γίνουμε πολτός μέσα στην Ευρώπη χωρίς συνείδηση πολιτισμού, αλλάασφαλώς ούτε και εθνοσοβινιστές. Τώρα είναι η μεγάλη ώρα για τη μεγάλη έξοδοτης εκκλησίας μας προς την Ευρώπη με κοινό παρονομαστή τον χριστιανισμόαπέναντι στους κινδύνους του τεχνοκρατισμού, των απρόσωπων δομών, του έντεχνουπεριορισμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της πνευματικής φτώχειας. Αυτό τοεξάμβλωμα θέλουν να επιβάλουν στον τόπο μας όσοι μάχονται την Εκκλησία ή θέλουννα της αφαιρέσουν ή έστω να της περιορίσουν, την δυνατότητα αξιόπιστου λόγου. Όσοο παπάς της Εκκλησίας μας θα συνεχίσει το λαμπρό του έργο, όσο ο λαός θα μαςεμπιστεύεται, κανείς δεν θα τολμά να μας επιτεθεί. Όταν όμως θα είμαστε ηθικάανίσχυροι, τότε θα δεχτούμε έφοδο επιθέσεων και αυτή την πραγματικότηταβιώνουμε αυτό τον καιρό. Δεν επιθυμώ να επεκταθώ περισσότερο στο σημείο αυτό, διότιγνωρίζω ότι όχι μόνο εμείς αλλά και ο λαός έχει αρχίσει να αντιλαμβάνεται ταβαθύτερα αίτια της οργανωμένης αυτής πολεμικής του γενικευμένου δημόσιουδιασυρμού, για την οποία όμως το έναυσμα το δώσαμε εμείς.

Με τρομάζει ο όρος νέατάξη.

Και στην προπολεμική Γερμανία του Χίτλερ γινόταν λόγος για μια νέα τάξη. Βέβαια οι συνθήκες σήμερα είναι διαφορετικές. Φοβάμαιόμως ότι αυτή η νέα τάξη πραγμάτων προέρχεται από μια υπερδύναμη, η οποία είναισε θέση να επιβάλει τη βία των όπλων και του χρήματος για να απωθήσει στοπεριθώριο και να εξοντώσει βιολογικά όποιον αντιδρά. Αυτή η νέατάξη απειλεί την ανεξαρτησία της ανθρώπινης σκέψης. ΑρχιεπίσκοποςΧριστόδουλος. Εις την μνήμην του.

ΜΕΓΑ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ ΕΝΑΡΕΤΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ 20ου ΑΙΩΝΟΣ

2012-02-04T20:13:00.002+02:00

Ο Φιλολογικός Σύλλογος «ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ»
και οι Εκδόσεις «ΜΥΓΔΟΝΙΑ»
θα πραγματοποιήσουν παρουσίαση του τρίτομου έργου «ΜΕΓΑ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ ΕΝΑΡΕΤΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ 20ου ΑΙΩΝΟΣ»
του μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου
την Τρίτη 7 Φεβρουαρίου 2012 στις 7.00 μ.μ. στην αίθουσα του Συλλόγου «ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ» στην πλατεία Αγίου Γεωργίου Καρίτση Αθηνών.

Προσφωνήσεις θα γίνουν από τους:

Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ναυπάκτου κ.κ. Ιερόθεο
Πανοσιολογιώτατο Καθηγούμενο Ιεράς Μονής Χιλιανδαρίου Αγίου Όρους κ. Μεθόδιο
Αιδεσιμολογιώτατο Πρωτοπρεσβύτερο π. Γεώργιο Μεταλληνό, Ομότιμο Καθηγητή Πανεπιστημίου Αθηνών
Αιδεσιμολογιώτατο Πρωτοπρεσβύτερο π. Ιουστίνο Μπαρδάκα, Πρωτοσύγκελλο Ιεράς Μητροπόλεως Φλωρίνης
Οσιολογιώτατο Ιερομόναχο Ιερώνυμο Σιμωνοπετρίτη, Αντιπρόσωπο της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας.

Την εκδήλωση θα κλείσει ο συγγραφέας Μοναχός Μωυσή

ΣΟΦΗ ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΜΠΕΙΡΩΝ ΚΑΙ ΣΕΒΑΣΜΙΩΝ ΓΕΡΟΝΤΩΝ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ.

2012-02-04T08:55:00.001+02:00

Θεωρώ ιερόκαθήκον μου να σάς μεταφέρω μια σοφή συμβουλή των έμπειρων και σεβάσμιωνγερόντων της Όπτινα, συμβουλή πού έδιναν σ' όσους μοναχούς και κοσμικούςειλικρινά επιζητούσαν τη σωτηρία τους: "Στην εποχή μας, πού τόσο αυξήθηκαντα σκάνδαλα, πρέπει να προσέχει κανείς αποκλειστικά τον εαυτό του, μη δίνονταςσημασία στη ζωή και τις πράξεις του πλησίον και μην κρίνοντας τούςσκανδαλοποιούς.

Γιατί ή ψυχοφθόρα ενέργεια του πειρασμού εύκολα περνά από τούςπεσμένους στην αμαρτία σ' εκείνους πού τούς κρίνουν". Οι γέροντεςσυμβούλευαν τούς κοσμικούς να χειραγωγούνται πνευματικά από το Ευαγγέλιο και απότα έργα των αγίων πατέρων πού έγραψαν νουθεσίες για όλους γενικά τούςχριστιανούς, όπως λ. χ. ό άγιος Τύχων του Ζαντόνσκ. Τούς μοναχούς τούςσυμβούλευαν να χειραγωγούνται, επίσης, από το Ευαγγέλιο και από τα έργα τωναγίων πατέρων πού έγραψαν νουθεσίες ειδικά για τούς μοναχούς. Αν χειραγωγείται απότα πατερικά συγγράμματα ό μοναχός, σε κάθε μοναστήρι μπορεί να σωθεί. Δεν θασωθεί όποιος χειραγωγείται από το θέλημα του και τον λογισμό του, έστω κι ανζει στη βαθιά έρημο.

«Αλίμονο στονκόσμο για τα σκάνδαλα πού έχει ν' αντιμετωπίσει», προφήτεψε ό Κύριος. «Επειδήμάλιστα θα αυξηθεί ή κακία, ή αγάπη πολλών θα ψυχρανθεί». Ό ερχομός τωνπειρασμών ανήκει στην ακατάληπτη από μάς δικαιοδοσία του Θεού: «Αναγκαστικά θα έρθουντα σκάνδαλα» είπε Εκείνος.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ B ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ.

Change For A Dollar.

2012-02-03T20:03:00.000+02:00

Μια αμερικάνικη ταινία μικρού μήκους με τίτλο 'Ρέστα από δολάριο', χωρίς λόγια-μιλάει μόνη της.

Δείτε την! (10 λεπτά διάρκεια μόνο)
Τελικά, ΥΠΑΡΧΟΥΝ άγγελοι και ζουν ανάμεσα μας, κάθε μέρα, παντού.
Απλά δεν κάνουμε προσπάθεια να τους βρούμε!

Οι γέροντες της Ορθοδοξίας για την Κρίση στην Ελεύθερη Ώρα

2012-02-03T19:44:00.002+02:00

Την Κυριακή στην «Ελεύθερη Ώρα», ένασυλλογικό έργο-«δυναμίτης» στα θεμέλια της Νέας Τάξης Πραγμάτων, που θέλουν ναεπιβάλλουν στην Ελλάδα και τον κόσμο οι «γνωστοί-άγνωστοι» νεοεποχίτικοικύκλοι!

Για πρώτη φορά στην ελληνικήβιβλιογραφία και σε ένα αυτοτελές βιβλίο περιλαμβάνεται ολόκληρη η Σοφία τηςΕλληνορθόδοξης παράδοσής μας σχετικά με τη σημερινή Κρίση που μας μαστίζει!...

Και όπως φαίνεται από την ανάγνωσήτου: οι Γέροντες της Ορθοδοξίας πρόβλεψαν επακριβώς τα μελλούμενα να συμβούν!

Ένα συλλογικό έργο στο οποίοσύγχρονοι Έλληνες συγγραφείς καταπιάνουν ο καθένας τους και από μία τεράστιαπροσωπικότητα του ορθόδοξου μοναχισμού μας:

- Ο Μιχάλης Βλάσσης αναφέρεται στιςπροφητείες του Πατροκοσμά.

- Η Σόνια Μαυρίδου αναλύει ταλεγόμενα του γέροντα Παϊσίου για τα μελλούμενα.

- Ο Γρηγόρης Ζαχαριάδης γράφει γιατις προφητείες του γέροντα Πορφύριου.

- Ο Γιάννης Ελευθερίου κάνει λόγο γιααυτά που προφήτεψε ο γέροντας Σίμων ο Αρβανίτης.

- Ο Απολλόδωρος Θεοδώρου μας θυμίζειτι είχε γράψει κάποτε η Μαγδαληνή μοναχή.

- Ο Ανώνυμος ο Ορθόδοξος κάνειαναφορά στην περίπτωση του γέροντα Εφραίμ της Αριζόνα.

- Ο Κώστας Καλαμάτας επικεντρώνεταιστο τι προείδε ο γέροντας Ιωσήφ.

- Και, τέλος, ο δρ. ΗσαΐαςΚωνσταντινίδης γράφει διεξοδικά για τις προφητικές ρήσεις του παπα-Στέφανου τουΣέρβου.

Το έργο αυτό τιμάει με ένανεμπεριστατωμένο του πρόλογο ο δρ. Σπυρίδων Χαντζησαλάτας.

Ο Κινέζος, ο Θεός και Μοναξιά

2012-02-03T19:40:00.002+02:00

Συγγραφέας: Παπαδόπουλος, π. Χαράλαμπος

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΡΜΟΣ

Περιγραφή:

Υπάρχει μέσα μας έναμικρό παιδί. Όσο μεγαλώνουμε, το μασκαρεύουμε. Του αλλάζουμε το πρόσωπο και τουδίνουμε μία όψη και μια μορφή που εξυπηρετεί τους ρόλους που καλούμαστε ναυποδυθούμε στο θέατρο του κόσμου. Έρχονται όμως στιγμές που το βουβό παιδί θέλεινα μιλήσει. Να διαμαρτυρηθεί για τα δικά του όνειρα. Τότε κλαίει. Και οιμπογιές αρχίζουν να ξεβάφουν. Και όταν, καλή μου, ξεβάφουν οι μπογιές ή σελερώνουν ή σε λυτρώνουν.

Σεραφείμ Αλευρόπουλος

- Εαν η ζωή έχεικάποιο νόημα, αυτό είναι στο τώρα. Είναι στο σήμερα. Είναι στην αναπνοή και τηνεκπνοή της στιγμής. Δανειζόμενος ένα απόσπασμα-γνωμικό από το βιβλίο \"ΟΚινέζος, ο Θεός και η μοναξιά\", ορθοτομούμε την ίδια μας τη ζωή καιαγναντεύουμε το αβέβαιο και χωρίς εγγυήσεις παρόν, το οποίο όμως\"δολοφονούμε\" καθημερινά, κάθε φορά που δίνουμε την ακατάλληληβαρύτητα σε ασήμαντα γεγονότα. Γεγονότα και καταστάσεις που διαρκώς μάς απομακρύνουναπό την πατρίδα μας, τη ζωή. Μιλώντας για το συγγραφέα, π. ΧαράλαμποΠαπαδόπουλο από την ταλαντούχα Κρήτη, μαθαίνουμε για ένα πρόσωπο μεχαρακτηριστικά και άλλων επιφανών ανδρών. Προσωπικότητες και μη, σαν τονΠαπαδιαμάντη, τον Φώτη Κόντογλου, τον π. Ανδρέα Κονάνο αλλά και π. ΦιλόθεοΦάρο. Προσωπικά είδα στα διηγήματα αυτά άγραφες στιγμές από τον καθένα τους στακείμενα. Σε όσους είναι θαυμαστές των παραπάνω προτείνω ανεπιφύλαχτα το βιβλίο.Με την απλότητα του Κόντογλου, τα ηθικά διδάγματα που θα πρόσθετε ο Παπαδιαμάντης,τη σύγχρονη παρουσίαση γεγονότων και προσώπων του π. Ανδρέα Κονάνου μέσα απότις εκπομπές του \"Αθέατα Περάσματα\" αλλά & την\"επικίνδυνη\" για πολλούς ειλικρίνεια του π. Φιλόθεου Φάρου, με τουςοποίους και οι Εκδόσεις ΑΡΜΟΣ έχουν την τιμή να εκδίδουν βιβλία τους. Τοαριστούργημα αυτό, που πήρε τον τίτλο του από ένα διήγημα του παρόντος βιβλίου,αγκαλιάζει την απελπισία του σύγχρονου Έλληνα, χαιδεύει την\"εκκλησιαστικότητα\" των μελών της Ορθόδοξης Εκκλησίας, τονώνει τοχαμένο αλλά μάλλον κρυμμένο θησαυρό των ανθρώπων, ο οποίος δεν είναι άλλος απότο σεβασμό. Το σεβασμό στη διαφορετικότητα, στη μοναδικότητα, στην ελευθερίατων επιλογών μας, ακόμα και στη σχέση μας με το Θείο. Τον Άγνωστο αλλά και τόσογνωστό Θεό. Τον Πάσχοντα Θεό. Την Θεική παρέα, όπως πολύ σωστά χαρακτηρίζει οΚινέζος μοναχός πρωταγωνιστής του Αγίου Όρους. Μια Θεική παρέα που απουσιάζειαπό τον Βουδισμό, τον οποίο οικειοθελώς άφησε πίσω του, στην πλούσια παράδοσητης μακρυνής Κίνας. Επενδύοντας μόνο δύο νύχτες για την ανάγνωσή του,αισθάνομαι πλουσιότερος από κάθε Διεθνή και μη Νομισματικό Ταμείο,πολυτιμότερος ως άνθρωπος πάνω στη γη, στην οποία καλούμαι ν\' αφήσω τηνχαραμάδα της αιωνιότητας, το Θεικό χάδι μου πάνω στους ανθρώπους που μεπεριβάλλουν. Την ελπίδα σε όσους την άφησαν στον άχρονο χρόνο. Έτσι,κλείνοντας, επιλέγω ένα ακόμη απόσπασμα από το βιβλίο και εύχομαι Καλή Χρονιάσε όλους με Πίστη και Αγάπη, τα οποία σίγουρα θα συναντήσετε στουςπρωταγωνιστές, όχι ενός μεγάλου καναλιού, αλλά ενός μεγάλου Συγγραφέα...\"Σάμπως άμα κλαίω και μουρμουρίζω γι\' αυτά που έχασα θα κερδίσω τίποτα;Ας ζω τουλάχιστον με αυτά και γι\' αυτά που έχω\"

Ο ΛΑΟΣ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ ΑΛΛΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ..

2012-02-02T21:50:00.001+02:00

THE INEVITABILITY OF SUFFERING

2012-02-02T21:37:00.000+02:00

By New MartyrArchbishop John of Riga.

A Latvian bybirth, Archbishop John began his pastoral work in Russia where he inspired suchlove and devotion in his flock, that when the Communist revolution struck andtrouble began, volunteers from among the workers organized a guard to watchover him day and night. Seeing in him a bold accuser of the new regime, theBolsheviks never left the Archbishop in peace; he was constantly followed andseveral attempts were made on his life.

In 1921, atthe persistent entreaty of the Latvian Orthodox Patriarch Tikhon, blessed ArchbishopJohn returned to his na¬ive Latvia. Under his guidance life was restored to themuch suffering Latvian Orthodox Church. Here too he continued to speakfearlessly, his voice sounding forth like an alarm bell; the image of Golgothaoften appeared in his sermons. He never forgot the persecuted Orthodox inRussia and conducted a ceaseless open battle against the Soviet atheist regime.In turn, his political enemies did not forget him.

During thenight of October 11th, 1934, Archbishop John ascended his own Golgotha. He wastortured and burned alive in the attic of the cathedral. Over 100,000 peopleac¬companied the coffin to the cemetery, a living glorification of this belovedarchpastor and chief confessor of the Latvian Orthodox Church.

+++

From thattime forth began Jesus to shew unto his disci¬ples, how that he must go untoJerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes,and be killed, and be raised again the third day. [Mt 16:21.23]

Like athunderclap from a clear sky, so was the impression made upon the disciples bythis revelation of the Lord concerning the sufferings which awaited him.Earlier He had told them that His path was also their path. You will be hatedfor My name's sake. The servant is not greater than his master. He who does nottake up his cross and follow Me is not worthy of Me. And in the lives ofChrist's true disciples there is a time of suffering the Passion, when eachmust enter his own Jerusalem, ascend his Golgotha, and the fateful Cross, andrake up the fateful cup, even unto death

Even the sonsof this world have their Golgotha. Unforeseen and uninvited, suffering entersthe house. You must suffer whether you like it or not. The bitter"must"...

This"must" is bitter even for the faithful disciple of Christ. And thecross of suffering frightens even him. in his soul is heard the voice of Peter:Be merciful to yourself; do not let this happen; defend yourself. And this isnot surprising, for after all, the great Sufferer Himself prayed: If it bepossible, take this cup from Me. This is an altogether necessary"must", and we are powerless to stand against it.

From thattime forth began Jesus to shew unto his disciples, how that he must go untoJerusalem, and suffer many things. If the way of the Lord led to Jerusalem, ifHis fate was to be decided by the scribes, the Pharisees, the elders, then itwas natural that He had to suffer and be killed.

ThisJerusalem towards which Christ directed His steps was not the heavenlyJerusalem, but an earthly city, full of the spirit of this world which hadfallen away from its God, not recognizing, not comprehending the visitation ofthe Lord. This is the same Jerusalem which at the altar of the Lord, killed theprophets and stoned those who were sent to it...

And theworld, my brothers, even unto this day, stands on that same foundation. Perhapsit does not have the same outward appearance. Nowadays they do not crucifypeople on crosses, as they did Jesus Christ; they do not beat people withstaves as they did Peter and John; nor are people stoned like Stephen. Peoplehave become too indifferent towards faith to suffer for its sake. Our path isless rocky, and whoever murmurs at the harshness and the evil of this worldshould know that he is far from suffering unto blood.

Nevertheless,now as never before, the words of the Lord contain a sacred truth: If you wereof the world, the world would love you, but because you are not of this worldbut I took you from the world, the world despises you. It cannot do otherwise.The natural desire of man's heart is to live at peace with everyone. Youthfulhearts often make decision for an unconcerned faith within themselves: "Iwant to get along with everyone, I mustn't antagonize anyone." But eventhe most well-intentioned man soon realizes that this is impossible. Even themeekest lamb is sure to meet on his way the ferocious wolf who says: "Youare a thorn in my side."

He whobelieves must confess his faith. He who desires to serve God in the world mustact according to his faith, but every confession inevitably arouses antagonism,and every action is sure to meet with hostility. To see that his honestpersuasion and strivings are not recognized by the world, that his good deedsare everywhere met with opposition, that there where he sows only love he mustreap evil—this is obviously very grievous to the follower of Christ. And he isoften ready to ask together with his Master: "What evil has been done you?"or "How have I offended you?"

The truthwhich you proclaim and which you confess and which the world cannot gainsay; orthe righteousness manifest in your life which silently reproaches the world; orthe peace of the Lord written on your face which the world cannot forgive; orthe heavenly other-worldliness of your behavior which shames and accuses theirearthly way of life. This is how you have offended the world. And the worldwould sooner pardon you of ten vices and crimes... which set you on a levelwith otters, than forgive one good deed which elevates you above the rest.

Why did Cainmurder Abel? Because Cain's actions were evil and the actions of Abel were goodand righteous. Why did the scribes and Pharisees condemn the Saviour? BecauseHe was light, and darkness cannot abide the light.

Do not besurprised, then, my dear brothers, if the world hates you. This is nothingunusual. Do not let the evil mockings and vicious hatred of evildoers lead youastray. Go along the straight road with the name of the Lord through the worldwhich lies in evil and think to yourself: I must follow the straight road andthe world cannot do otherwise.

It would notbe the world if it did not prefer the lies of its errors to truth, egoism tolove, its laziness to zeal for God, worldly vanity to righteousness. I am not adisciple of Christ, not His soldier, if I do what is pleasing to everyone, if Igo along the broad path together with the crowd instead of keeping to thenarrow path where there are few travelers. And so, let us step forward in thename of the Lord with the full realization that "I must".'

There isanother aspect of this "I must." When the Son of Man told Hisdisciples that He must go to Jerusalem and there suffer much and die, He wasaware that this was necessary for Himself. Because He was obedient unto death, eventhe death of the Cross, God raised Him up and gave Him a name which is aboveevery name. If the Heavenly Father so willed that even His Only-begotten Sonwould drink from the cup of suffering, is it for us sinners who are soimperfect to shun this cup of suffering, this school of suffering, when we aresuch a long way from perfection and still have so much to learn in order tobecome worthy disciples of the great Sufferer?

Some think:"How much more fervently and more willingly I would serve my Lord if onlymy life's path were easier, if it weren't so thickly strewn with sharprocks." In saying this, you yourself obviously do not know who and whatyou are, what is beneficial for you and what is harmful, what you need and whatyou don't need.

It is truewhen they say that a man tolerates least of all his own well-being. Days ofhappiness, days of success, when everything goes according to one's wishes—howmany times have such days woven a fatal net which captures man's soul? Whatdissoluteness grows in man's heart, like rust on the blade of a battle swordwhen it lies unused, or like a garden which becomes overgrown if not tended bythe gardener's shears.

Tell me, OChristian, what preserves you from the haughtiness which so easily penetrateseven the strongest hearts, even the hearts of Christ's disciples? Is it not thecross and suffering? What humbles the passionate inclinations of the fleshwhich so quickly and easily spread in times of well-being and prosperity, likeinsects in a swamp on a sunny day? What teaches you to shun this uncleanness?Is it not the rod of misfortunes and sorrows? What arouses you from the sleepof self-assurance in which we are so easily lulled to sleep by times of earthlyhappiness? Or what is more conducive to lazy vegetation than cloudless,carefree days of prosperity? At such times, isn't a storm to be welcomed? Whatwill draw you out of the dangerous state of insensibility? Will not sorrows?Will not illness? What tears us away from our worldly attachments, the love forthe world and all that is in it? Is it not necessity and misfortunes? Do nottrials teach us to take life more seriously? Do not sorrows teach us to beprepared for death?

Wild bramblesin the heart cannot be uprooted without the pruning shears of the heavenlyGardener, and the good fruit of truth and righteousness will not grow withoutthe rain of tears and sorrows. True obedience cannot be experienced other thanby the drinking of the bitter cup of grief, when one can only say: Not my will,but Thine be done, Father... And submission to the will of God is never seen soclearly as in days and hours of storm, when in the midst of threatening andfrightful waves the Christian gives himself totally into the hands of Him Whosevery hands hold these tempests and waves.

When can thesteadfastness, courage and strength of a soldier of Christ be betterdemonstrated than when trials and obstacles must be turned into Christiandeeds, than in the war against evil or in times of danger? All the noblestrength of the Christian soul, of the Christian character, shines forth mostbrightly in times of distress, misfortune, and suffering. All the miracles ofGod's grace are most evident in times when the waters of grief and misfortuneflood our souls and we are forced to recognize our helplessness, our weakness,and thus in turn we surrender all our strength and understanding to AlmightyGod.

And are yougoing to ask, what for? And why? When God Himself chastises and calls you toaccount? Or, when the Lord sends you to the school of the Cross, will you say:"I have no need of its teachings?" Rather, you must say: "I needthis; I must go to this school of the Cross; I must suffer with Christ in orderto be raised with Him. When the Lord chastens me, I must think and feel like achild chastised by the loving right hand of the Lord, like a grape vine underthe gardener's pruning shears; like iron beneath the smith's hammer, like goldin the purifying furnace, like a cluster of grapes beneath the burning rays ofthe sun. This 'I must' is of God, and I must not shrink from it."

Even theancient Greeks and other peoples bowed before the divine will, before sacredduty, before the immutable destiny and man's dependence upon the divine. Thesubmission of one's will before this divine "I must," the exactfulfillment of the decrees of the divine will, in the wise this was called'wisdom', in heroes it was 'courage', in the righteous it was 'sanctity7'. Howmuch more willingly must we Christians fulfill our duty when we know that weare not being led by a blind faith, but by the good will of the Father whichled even Christ to Golgotha and the Cross, but through Golgotha and the Crossto the glorious Resurrection. And so we must put our trust in Him even when wecannot comprehend the meaning of this guidance. Mankind would have beendeprived of so much goodness, such glory and blessedness, if the Saviour hadharkened to the voice of Peter: "Defend yourself."

Let each soulbow before the divine "I must," for the will of God is good, perfect,guiding all to salvation. And you, O son of dust and corruption, bend your neckunder His almighty hand before which your strength is as nothing; trust toDivine wisdom, before which your light is but a dark shadow; give yourself overto the fatherly guidance of Him Who desires, not enmity and sorrows, but peaceand blessedness for all men and all mankind. When you submit your thoughts andyour will to this thought and will, then no cup will be for you too bitter, andno cup too heavy; you will be able to bear it; no path too narrow you will beable to follow it; no trial will tempt you beyond measure; you will be able towithstand it. Such is the will of God.

If you aresurrounded by your wife, your children, friends, and everyone you love, and ifthey try to persuade you to have pity on yourself, not to destroy yourself—payno attention to their tears and their pleadings; point to the heavens and say:"Do not burden my heart; so it is pleasing to God and I must; you arereasoning according to man's wisdom and not the wisdom of God." And iffrom your own heart cries out the voice of flesh and blood and begins topersuade you: "this cannot happen to you, defend yourself," turn awayfrom this counsel of your own heart and follow after that which glorifies God.

We can moreeasily bear our afflictions if we keep in mind the example of our Saviour. Seewith what peaceful and holy determination He goes to meet His passion. And thenfollow Him along the path of the Cross until, with His last breath, you hearfrom His lips the Divine words: It is finished. And then ask yourself: aren'tyou drawn by this example? Doesn't this make clear the commandment, He whowishes to follow Me, let him deny himself, take up his cross and follow Me>.Doesn't this lead you to the conviction of that disciple who said, I cannotwear a crown of roses when my Saviour is wearing a crown of thorns?

At the crossof Christ, even the most suffering soul among us can find consolation: I haveendured and even now endure much, but my Divine Saviour endured still more. Ifyou find this example too lofty, read what the holy Apostle St. Paul says: Thricewas I beaten with rods, once was I stoned, thrice I suffered shipwreck, a nightand a day I have been in the deep. In journeyings often, in perils of waters,in perils of robbers, in perils by mine own countrymen, in perils by theheathen, in perils in the city, in perils in the wilderness, in perils in thesea, in perils among false brethren. In weariness and painfulness, in watchingsoften, in hunger and thirst, in fastings often, in cold and nakedness. (2 Cor11:25-27). See what he endured for Christ's sake; how many times he was beaten,stoned, imprisoned... and then understand how far we are from him.

Everywherethe Cross is the sign of Christianity. A Christian can simply not be withouthis cross.

Amen.

OrthodoxHeritage. Page 10 Vol. 09, Issue 11-18

"2 Φεβρουαρίου. Γιορτή της Υπαπαντής του Χριστού" "Ένα τρυφερό αφιέρωμα σε όλες τις μητέρες του κόσμου"

2012-02-02T21:11:00.002+02:00

PRAYER IS THE GOAL OF OUR EARTHLY LIFE

2012-02-02T20:45:00.002+02:00

ByArchimandrite Totima (Bitar), abbot of the Antiocbian Monastery of St. Silouanthe Athonite, at Douma, Lebanon.

He came to mewith the question, "I do not pray very much lately. I think I'm fallinginto negligence. What should I do to bring my prayer back?"

If you trulywant to bring your prayer back, then you are able to do this in an instant.Through prayer you acquire prayer. Prayer is an act of will. Pray regularly. Alittle or a lot? It doesn't matter. With feeling or without feeling? Thatdoesn't matter either. You begin with the body, with words and motions. What'simportant is that you do it attentively. Don't be hasty and don't be slow.Don't raise your voice and don't hush it. Be moderate. Put your mind on whatyou are saying, on each word. Understand what you are saying. Whenever yourmind wanders, even a little bit, bring yourself back.

Prayer withthe body, with the tongue, the hand, the fingers, bending the body in bows andprostrations, keeping attention and understanding the meanings, all of this andsimilar things, is the introduction to the prayer of the heart. In prayer, themotion is from the outside towards the inside, and upwards. Prayer throughcontrol of the body enters one into tranquility. Tranquility enters him intohumility, and humility raises up within him the fragrance of peace. Everythingelse follows after this.

Prayer is notan issue of temperament. This is why it only comes by force. A person forceshimself, and it is given to him. Indeed, it is given to him as a gift fromabove! Likewise, if one waits to be overcome with a desire for prayer in orderto pray, then he will never pray. Prayer with desire is in generalpsychological prayer with no spiritual value.

The basicdesire for prayer, or you could say spontaneous prayer, only comes withstrength and grace from the Most High. The beginning of prayer is not likethis. Zeal for prayer might arise in the soul after encountering a personpraying or after hearing or reading words about prayer that move the heart, andthen when he begins to pray his interest quickly ceases and he finds prayermonotonous and dry. If he goes back, he loses it and if he stays firm andconstant then he arrives at true prayer that spreads its roots in his soul,little by little, until it reaches its depths!

Usually theLord God comforts one who prays at the be-ginning of the path, in order for himto stay firm. However, the comfort does not come when watched. You do not knowwhen it will come to you. Pay attention that you do not wander off intoimagination. Do not make room for images and feelings to slander you. That willlead you astray! Just the opposite, once you become familiar with prayer,beware of fantasies, images, and feelings because in that is a departure fromprayer. Likewise be careful about sentimentality and mental laxity. Prayer issomething calm and firm!

Standingbefore God in prayer is something very serious. Naturally, God is not harsh,but He is not indulgent either. Prayer has its own special characteristics. Itsjoy is tranquil and its peace is alert. Its solace is mixed with thanks, asense of unworthiness, and repentance.

Prayerconnects you to God, to the Holy Trinity, to the Father, Son, and Holy Spirit.Prayer is God's language to man so that he will rise up to Him and enter into arelationship with Him. Thus, prayer teaches prayer and what comes before in itleads you to what comes after, just as the number one leads you to the numbertwo and on to three and so forth.

You do notneed techniques in prayer. It comes to you of itself when you insist onstanding in the presence of God and when your Lord gives you what you ask. Godseeks communion and calls you to Him and when you take a step in His direction,He leads you to Him, just as a father takes the hand of his child or a guidewalks ahead of a traveler. Nothing is closer to the human heart than prayer.

Man is puttogether to be a being of prayer. At the deepest level, man realizes hishumanity in which God created him in prayer. Why does the heart not incline toit spontaneously from the very beginning? Because the passions of the soul andthe body have murdered man's heart and taken control of it. For this veryreason, at the beginning a person needs to force himself to pray, and then hisheart will welcome it and take joy in it because it matches what is deeplyrooted in him, even if it was hidden at first.

So prayer isthe greatest gift to man, not only because it connects man to God, but becauseit is also the need and the solution for all things that man faces. People imaginethat their problems and worries can be solved on the horizontal level, throughhuman capacities. No doubt something of this is necessary, but everythingwithout exception, all the cares and difficulties should first be faced withprayer, that is on the vertical level, by casting them at the feet of Jesus.

It is nosurprise that the Lord said, Come unto me, all ye that labour and are heavyladen, and I will give you rest. (Mt 11:28). Our rational solutions andinitiatives are not always correct, but the Lord God knows exactly what weneed. This is why through prayer, through putting the matter in God's hands,through giving oneself and one's concerns over, one finds the appropriatesolution to all one's problems!

However, ifyou correctly practice prayer, it draws you to the divine commandments, torepentance, to faith, to gentleness, and especially to love. Then if youpractice the divine commandments, God's presence will become deeper in yourlife and the commandments will then nourish your prayer and press you on toprayer. But if you disregard the commandments, then prayer will quickly wither.If the commandments cause the relationship with God to grow, then prayer doestoo. For this reason, the commandments and prayer support each other so thatthe faithful will grow and attain the fullness of Christ.

This supportis also accompanied. One prays and one works. One strives to lift his heartupwards at every moment and in every occasion. This is with regard to ordinarybelievers. But there are those for whom prayer becomes their work. Such peoplereach the end of prayer and the goal of work at the same time!

The truth isthat prayer invites prayer. As long as one is en-grossed in prayer, as long asone makes a habit of it, prayers rules his heart. At the end of the day, it isnot as prayer that it satisfies man's being. The way is open for man to drinkfrom prayer as much as he wants.

Prayer is thegoal of man's path on earth. A person who does not pray and who does not lifthis heart and his mind upwards remains just the outline of a person, no matterwhat he has accomplished! For what is a man profited, if he shall gam the wholeworld, and lose his own soul? Or what shall a man give in exchange for hissoul? (Mt 16:26).

OrthodoxHeritage

Vol.09, Issue 09-10

Elder Paisios the Athonite......

2012-02-02T20:33:00.001+02:00

Christ doesnot require big things from us to help us in our struggle. He expects verylittle, a tiny bit. A young man was telling me that he went to Patmos toworship, and fell into temptation's trap. A female tourist jumped on him andhugged him while he was walking. He pushed her away saying, "My Christ, Ihave come for worship... not for 'love'," and he went away. That samenight in his hotel room, during prayer, he saw Christ immersed in UncreatedLight. Do you see the reward he received for that one little push? Othersstrive for years in the ascetic life, and may never be blessed with somethinglike that. And he saw Jesus Christ only because he resisted temptation.

If one isnot compassionate, he may sit for hours with his komboschoini [prayer rope];and his prayer will have no result whatsoever. If there is pain in his heartabout what he is praying for, even with a single sigh he will have prayed fromthe heart. Many, who when asked to pray have no time, will sigh for the other'sproblem; and that in itself is a prayer. I am not saying prayer needn't bedone; however, if there is no time, a sigh for the pain of another is a prayerfrom the heart—it equals hours of prayer.

Elder Paisios the Athonite

Short History of Saint Peter Church, Bronx, New York

2012-02-02T20:25:00.000+02:00

The Church of Saint Peter began as a chapel of Saint Anargyroi in Manhattan, but its growth was so rapid that it separated from the mother Church and became a self sustaining Parish. Christos Xodris was elected the first Parish Council President. The Saint John’s Catholic School offered their cafeteria for Church services and Father Halkias, a retired Priest was assigned as the first Priest. Even though he was assigned as a part time priest, he was responsible for the early progress and success of the Community. An afternoon Greek School was immediately established under the direction of Eydozia Levesano who served for many years.

In 1995 the Church Fathers realized that a permanent home was necessary and they purchased our present property with a house. Soon the house was demolished, plans were prepared and construction began with the hope to build a Byzantine Church.

After completing the shell and the lower level, construction came to a stop because of lack of funds. The lower level is presently used as a Church, a School and a Community Center.

A fund raising campaign has been reactivated and plans have been submitted to the Building department for new building permits to correct the errors of the past and to proceed with the final construction of the Church. [For further information on the construction see the Building program in another section]

The History of St. George Greek Orthodox Church of New Port Richey.

2012-02-02T20:24:00.000+02:00

In the month of April of 1982 a handful of peopleliving in the area of New Port Richey, Florida, embarked on a project todevelop the nucleus of a new Orthodox community, which would later be known asSt. George Greek Orthodox Church.

It took months of preparation, but their effortsculminated to that blessed day when the first Divine Liturgy was celebrated onNovember 14, 1982 at Gulf Harbors Civic Center in New Port Richey by Fr.Constantine Volaitis. For some, it may have been evident in tears of joy, forothers, it may have expressed itself in the brilliant smiles on their faces.This was the beginning of something blessed and wonderful.

Regular Sunday services began to be held at the formerFaupel Chapel on U.S. 19 in Port Richey (today, Patio Furniture), at a rentalof $1000.00 per month. On February 20, 1983, the community began holding itsregular Sunday services at the former Branigan's restaurant (currently KallyK's) on U.S. 19 in New Port Richey, which was offered to the congregation bythe Baskovich/Williams family, at no charge, pending its sale.

Things began to take shape with all the people pullingtogether to develop into a working community. They formed a Board of Directors,they established a Sunday School, a Choir, a Greek School and other committeesto raise funds and assure continued progress. In less than a year, thesededicated people managed to locate and purchase land on Little Road. While theywere holding services in various buildings in the Port Richey and New PortRichey area they purchased the land and made plans for the first building, theCommunity Center.

As the number of parishioners continued to grow, amajor fundraising event was held in January, 1984 at the Spartan restaurant andon April 29, His Grace Bishop John of Atlanta came to New Port Richey to takepart in the "Ground Breaking Ceremonies". Within 19 months, theCommunity Center was completed and preparations for the Thyranixia were beenmade.

Following the celebration of Epiphany at TarponSprings, on January 11, 1986, His Eminence, Archbishop lakovos, assisted byBishop John of Atlanta, and the Hierachs, Bishop lakovos of Chicago, BishopSotirios of Toronto and many priests from the Tampa Bay area held thecelebration of the Thyranixia of the Community Center. The Godmother, Mrs. Maria Tsalichis, cut theribbon and his Eminence, along with Mrs. Tsalichis and Mrs. Helen Kiamos,unlocked and opened the doors to the Center.

This community center was to be the center of the lifeof the newly founded parish. An altar table, an iconostasio and a Bishop'sthrone were built, and the Divine Liturgy was now celebrated in the communitycenter. The Ladies' Philoptochos Society made many improvements in the kitchen.Four rooms were created to accommodate the Sunday School and Greek Schoolclasses. Additional outside lighting was installed and the parking area wasimproved. Two storage facilities were added to handle the ever increasinginventory of supplies. The parish of St. George acquired a home and themembership kept growing.

But the restless and ambitious parishioners hadenvisioned a greater plan - an Orthodox Church Building. All of their energywas now directed toward the new goal. In April 1993, they requested theblessing of His Grace, Bishop Philip. He arrived to officiate at the DivineLiturgy for the Feast of St. George. After the Liturgy a procession was heldfrom the community center to the future site of the new sanctuary. Prayers ofthanksgiving and an invocation of the Holy Spirit to hallow the grounds wasoffered. The shovel was placed into the ground by the Bishop followed by theCouncil President and the Building Fund Chairman and people began to pledgetheir financial support. Mr. Evripides Kontos pledged the generous amount of$100,000. Mr. Jim Kordis and other volunteers pledged to put together theWednesday Dinners in order to raise funds for the Church Building. On Saturday,November 13, 1993 a new Drive for raising Funds was held at a dinner dance atthe Spartan Manor. Plans were drawn, permits were issued and by October 1995construction of the new church was begun.

The project was completed six months ahead of scheduleand the first service was held on June 30 1997. The formal thyranixia servicewas held on November 15, 1997 by His Grace Bishop Alexios. The community of St.George had acquired a beautiful edifice, a testimony of our faith in God andour Orthodox heritage.

That humble beginning of April, 1982, emerged into amost beautiful endeavor as the concept of a small Orthodox community, born inthe minds of a few men and women, became eventually a tribute to God in manyways. Here, for many years to come, we will worship our Lord, and witness theOrthodox Faith and life to those around us.

Twenty three years later, our Parish is thriving. Our church fills up every Sunday and peopleare spiritually nourished. The Parishhas been revitalized in the last four years under the leadership of Fr.Panayiotis Papageorgiou. Now under theleadership of Fr. Michael Petrides, who recently arrived from HolyTransfiguration in Marietta Georgia on August 1st of 2006, we look forward tocontinued Orthodox witness in our corner of the New World.

Praise be to God!

See the History of Our Parish through Photos

ΤΟ ΠΕΡΙΦΗΜΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΗΣ ΠΕΡΠΕΤΟΥΑ.ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΓΡΑΨΕ Η ΙΔΙΑ Η ΜΑΡΤΥΣ.

2012-02-02T05:59:00.001+02:00

Οι Άγιοι Μάρτυρες Περπέτουα, Σάτυρος, Σατορνίλος, Ρεουκάτος και Φηλικιτάτη (1 Φεβρουαρίου) (pdf, 223 KB)

ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΥΦΩΝΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΗΜΕΡΙΝΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ.

2012-02-01T19:38:00.000+02:00

Συνομιλία με τον Γέροντα Αρσένιο Παπατσιόκ.

2012-02-01T17:58:00.000+02:00

Σε ένα ολιγόλεπτο βίντεο που ευωδιάζει από την Αγάπη και την Αλήθεια της Ορθοδόξου πνευματικότητος συνομιλούν οι γνωστοί Καθηγητές Πανεπιστημίου π. Γεώργιος Μεταλληνός και κ. Δημήτριος Τσελεγγίδης με τον Ρουμάνο Γέροντα π. Αρσένιο Παπατσιόκ. Ο Γέροντας Αρσένιος έχει φήμη εναρέτου ανθρώπου και είναι Πνευματικός Πατήρ χιλιάδων Κληρικών και λαϊκών. Υπήρξε συνασκητής του οσίου Γέροντος Κλεόπα και ένας σύγχρονος ομολογητής της Ορθοδοξία αφού διώχθηκε, φυλακίστηκε και βασανίστηκε από το κομμουνιστικό- αθεϊστικό καθεστώς της χώρας του.

Ουκρανία: Στις φλόγες εκκλησία του 19ου αιωνα.

2012-02-01T17:55:00.002+02:00

ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

2012-02-01T05:55:00.001+02:00

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΔΡΥΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ, ΠΩΓΩΝΙΑΝΗΣ & ΚΟΝΙΤΣΗΣ

Φεβρουάριος 2012

ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Ὅπως εἶναι γνωστό, οἱ «Χιλιαστές» ἤ«μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ» χρησιμοποιοῦν πολλοὺς τρόπους γιὰ νὰ παρασύρουν στὶςφοβερὲς ἀντορθόδοξες πλάνες τους, τοὺς ἀνυποψίαστους χριστιανούς.

Τελευταῖα, ἔχουν βάλει σὲ ἐφαρμογὴ τὴνἑξῆς μέθοδο: Ἀπὸ τὸν τηλεφωνικὸ κατάλογο τοῦ Ο.Τ.Ε. βρίσκουν τὰ τηλέφωνα οἰκογενειῶνἤ μεμονωμένων ἀτόμων. Ἀρχίζουν, λοιπόν, νὰ τηλεφωνοῦν, ρωτῶντας μὲ προσποιητὸ ἐνδιαφέρονκαὶ ἐπίπλαστη εὐγένεια γιὰ τὴν ὑγεία τῶν ἀνθρώπων, τὴν οἰκογένειά τους, τὶςδουλειές τους, τὸ σπίτι τους, προκειμένου - ὅπως λένε - νὰ τοὺς ἐξυπηρετήσουνστὶς τυχὸν ἀνάγκες τους. Ἄν κάποιοι «τσιμπήσουν» τὸ δόλωμα, ὑπάρχει βάσιμοςφόβος νὰ πέσουν θύματα τῶν «Γιεχωβάδων». Γιατί, αὐτοὶ θὰ ἀρχίσουν τὶς κατ’ οἶκονκαὶ τὶς κατ’ ἰδίαν ἐπισκέψεις, προσφέροντας τὰ αἱρετικὰ ἔντυπά τους καὶδιαδίδοντας τὶς πλανεμένες διδασκαλίες τους.

Ἡ Μητρόπολη, μόλις πληροφορήθηκε τὴνδολία αὐτὴ μέθοδο τῶν «Χιλιαστῶν», σπεύδει νὰ ἐνημερώσῃ τοὺς χριστιανοὺς τῆς ἀκριτικῆςμας Ἐπαρχίας, ὥστε ἄν τυχὸν κληθοῦν στὸ τηλέφωνο ἀπὸ ἄγνωστο ἄτομο, ποὺ κάνει τὶςπαραπάνω ἐρωτήσεις, νὰ κλείνουν τὸ ἀκουστικό, ἀρνούμενοι νὰ συνεχίσουν τὴνσυνομιλία.

Χρειάζεται μεγάλη προσοχή, θερμὴπροσευχή καὶ ἐπαγρύπνηση. Ἄς μὴ ξεχνᾶμε ὅτι, ὅπως λέει ἡ Ἁγία Γραφή, «ὁ σατανᾶςμετασχηματίζεται (=μεταμορφώνεται) εἰς ἄγγελον φωτός» (Β΄ Κορ. ια΄ 14), γιὰ νὰπαρασύρῃ τοὺς ὀρθοδόξους πιστοὺς στὸν αἰώνιο ὄλεθρο καὶ στὴν πνευματικὴκαταστροφή. «Στῶμεν καλῶς».

(Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως)

Μητροπολίτης Σιατίστης κ. Παύλος. ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ.

2012-01-31T22:32:00.000+02:00

THE HELLENIC ORTHODOX CHURCH OF THE ANNUNCIATION

2012-01-31T17:32:00.000+02:00

Produced by Jay Lurie Productions, a business located in Buffalo, New York. Presenting the sacred beauty of The Hellenic Orthodox Church of the Annunciation.

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΠΟΥ ΣΥΝΤΕΛΕΙΤΕ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.

2012-01-31T05:33:00.000+02:00

ΜΟΝΑΧΟΣ.: Όσα είπααναφέρονται όχι μόνο στον μοναχισμό αλλά σ' όλη την Εκκλησία, τόσο τηνπαλαιοδιαθηκική όσο και την καινοδιαθηκική. Ή ίδρυση της παλαιοδιαθηκικήςΕκκλησίας από τον Θεό και ή παράδοση της στον ιουδαϊκό λαό παρουσιάστηκεαλληγορικά από τον Κύριο στην παραβολή των κακών γεωργών. Ή ίδρυση τηςκαινοδιαθηκικής Εκκλησίας από τον Θεάνθρωπο και ή παράδοση της σ' άλλον λαό, τονχριστιανικό, πού αποτελείται άπ' όλα τα έθνη της γης, γνωστοποιείται μέσα από τατέσσερα Ευαγγέλια, τις Πράξεις των Αποστόλων και όλες τις Επιστολές. ΟιΙουδαίοι όφειλαν να λογοδοτήσουν στον Θεό για τη διαφύλαξη και τη διαχείριση τουδώρου Του. Επειδή με τη διαγωγή τους δεν Τον ευαρέστησαν, Αυτός, όταν πια με τηθέληση τους απομακρύνθηκαν πνευματικά από κοντά Του, τούς αποδοκίμασε και τούςτιμώρησε. Παρόμοια λογοδοσία θα ζητηθεί και από τούς χριστιανούς, λογοδοσία γιατο πώς διαχειρίστηκαν τόσο τον θείο θησαυρό της καινοδιαθηκικής Εκκλησίας, γενικά,όσο και το τμήμα της πού λέγεται μοναχισμός, ειδικότερα

ΚΟΣΜΙΚΟΣ.: Δενυπάρχει δυνατότητα να προβλέψει κανείς, με τη βοήθεια της Αγίας Γραφής, τηνπορεία και την κατάληξη της καινοδιαθηκικής Εκκλησίας πάνω στη γή;

ΜΟΝΑΧΟΣ.: Ή ΑγίαΓραφή μαρτυρεί ότι οι χριστιανοί, όπως είχε συμβεί και με τούς Ιουδαίους, θ'αρχίσουν σιγά-σιγά να ψυχραίνονται απέναντι στην αποκαλυπτική διδασκαλία τουΚυρίου. Δεν θα δίνουν πια πολλή προσοχή στην ανακαίνιση της ανθρωπινής φύσεωςμε τη χάρη του Θεανθρώπου. Θα λησμονήσουν την αιωνιότητα. Θα στρέψουν όλο τους τοενδιαφέρον στην επίγεια ζωή. Έτσι, θα καταγίνονται στη βελτίωση της βιοτικήςτους καταστάσεως, σαν να είναι αιώνιοι πάνω στη γη, και στην ανάπτυξη τηςφθαρμένης τους φύσεως, με στόχο την ικανοποίηση όλων των διαστροφών απαιτήσεων καιεπιθυμιών της ψυχής και του σώματος. Ευνόητο είναι ότι σε μια τέτοια διαγωγή δενέχει θέση ό Λυτρωτής, που εξαγόρασε τον άνθρωπο για τη μακάρια αιωνιότητα. Ήαπομάκρυνση των ανθρώπων αυτής της διαγωγής από τον Χριστιανισμό, ή αποστασίατους, είναι φυσική. Και ή αποστασία θα έρθει, σύμφωνα με την προφητεία τηςΓραφής. Από τη χαλάρωση του Χριστιανισμού δεν θα εξαιρεθεί φυσικά, όμοναχισμός. Οποιοδήποτε μέλος ενός σώματος δεν είναι δυνατό να μη συμμετέχει στηνασθένεια πού προσβάλλει όλο το σώμα. Το προείπαν, άλλωστε, οι άγιοι μοναχοί τωνπερασμένων αιώνων, φωτισμένοι από το Άγιο Πνεύμα, πού κατοικούσε μέσα τους.Όταν ό Χριστιανισμός συρρικνωθεί στο έπακρο πάνω στη γή, τότε θα τελειώσει ή ζωή στονκόσμο.

«Οι άγιοι πατέρεςπροφήτεψαν για την έσχατη γενιά. Έλεγαν μεταξύ τους: "Τί έργο κάναμε εμείς;".Κι ένας απ' αυτούς, πού ήταν μεγάλος στην ασκητική ζωή και λεγόταν Ίσχυρίων,αποκρίθηκε: "Εμείς τηρήσαμε τις εντολές του Θεού". Οι άλλοι ρώτησαν:"Τί θα κάνουν, άραγε, εκείνοι πού θα έρθουν ύστερα' από μας:". "Θαφτάσουν στο μισό από το δικό μας έργο", απάντησε. "Και οι κατοπινοίτί;", ξαναρώτησαν. Και είπε: "Οι άνθρωποι εκείνης της γενιάς δεν θαέχουν καθόλου έργο. Θα τούς έρθει πειρασμός. Και όσοι θα βρεθούν δόκιμοι σ'αυτόν τον πειρασμό, θα αποδειχθούν ανώτεροι κι από μας κι από τούς πατέρεςμας"»

{Το Μέγα Γεροντικό,τ. 4, κεφ. ΙΗ', 17).

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ B ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ.

Το ημερολόγιο του 2012 της.Ελληνικής Ορθόδοξης Κοινότητας Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, των δυτικών περιοχών του Montreal, Quebec, Canada.

2012-01-30T21:01:00.000+02:00

Download Calendar2012 (PDF)

http://greekoc.org/#

Neuer Glanz für die Salvatorkirche. ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΣΩΤΗΡΟΣ. ΜΟΝΑΧΟ ΓΕΡΜΑΝΙΑ.

2012-01-30T20:43:00.002+02:00

Mit einem großen Dankgottesdienst feiern Münchens orthodoxe Griechen am Samstag die gelungene Sanierung eines Monuments der Integration: Die Salvatorkirche wird nach knapp zweijährigen Bauarbeiten wieder eröffnet. Das Gotteshaus am Salvatorplatz im Herzen der Stadt ist für viele der 23 000 Griechen in München weit mehr als ein Ort, an dem man sich trifft und betet. „Wir sind kein Fremdkörper hier, sondern Teil der Gesellschaft“, sagt Erzpriester Apostolos Malamoussis.

„Wir sind hierher gekommen, um das tägliche Brot zu verdienen“, beschreibt er die Situation seiner Landsleute. „Nun wollen wir unsere Kultur nicht nur erhalten, sondern sie auch der hiesigen Bevölkerung zeigen.“ Doch zuvor galt es, das sanierungsbedürftige Gebäude wieder zu einem Schmuckstück zu machen. Zwar trägt der Freistaat laut Vertrag die Baulast, „aber ein Drittel der Kosten müssen wir selbst aufbringen“, so Malamoussis. Ein Kuratorium mit prominenten Fürsprechern sammelte Spenden für die Gemeinde, die keine Kirchensteuer erhebt – so erfolgreich, dass Malamoussis heute sagen kann: „Wir sind auf einem guten Weg.“

Lichtdurchflutet steht die einst eher düstere Kirche nun da, mit hellem Steinboden und Einzelbestuhlung, die sich nach dem Gottesdienst auch schnell zum Bleiben und Ratschen umstellen lässt. „das war uns besonders wichtig, dass die Kirche hell im alten Glanz erstrahlt“, sagt Malamoussis. Säulen und Gewölberippen leuchten in einem hellen, warmen Ockerton. Die Farbe sei nach alten Befunden so ausgewählt worden, dass sie mit den Malereien der Ikonostase harmoniert, betont der Priester.

Die in orthodoxen Kirchen obligatorische Wand zwischen Kirchenschiff und Altarraum wurde von Leo von Klenze entworfen. Die Ikonen stammen von einem alten Meister. Sein Lieblingsmotiv sei die Christus-Ikone rechts neben dem Altar, sagt Malamoussis. „Er sitzt da als König und Richter. In der einen Hand hält er das Evangelium, mit der anderen segnet er. Das ist kein strafender, sondern ein menschenliebender Gott. Und genauso sehe ich meine Aufgabe als Priester.“

Am Samstag, 8. Mai, beginnt um 17 Uhr ein Dankgottesdienst mit Metropolit Augoustinos, um 20 Uhr folgt ein Benefizkonzert im Cuvilliéstheater. Und wenige Tage später soll sich St. Salvator einmal mehr als Triebfeder der Ökumene bewähren: Als Mitveranstalter einer orthodoxen Vesper, die am Freitag, 14. Mai, einen der Höhepunkte des 2. Ökumenischen Kirchentags einläuten soll: eine interreligiöse Tischgemeinschaft an 1000 Tischen auf dem Odeonsplatz.

Peter T. Schmidt

http://www.merkur-online.de/lokales/stadt-muenchen/neuer-glanz-salvatorkirche-747339.html

Το κανδηλάκι

2012-01-30T20:04:00.000+02:00

Благослови душе моя Господа- ΕΥΛΟΓΕΙ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ.

2012-01-30T19:39:00.000+02:00

Μία αληθινή συγκινητική ιστορία : Ιωσηφίνα Τσορμπαντζίδου ( 1 9 8 0 - 2 0 0 6 )

2012-01-30T06:02:00.002+02:00

σύ εἶ ἡ ὑπομονή μου, Κύριε· Κύριε, ἡ ἐλπίς μου ἐκ νεότητός

μου... ἐν σοί ἡ ὕμνησίς μου διαπαντός»

http://siatistaagiosnikolaos.files.wordpress.com/2012/01/cf80cf81cf89cf84cf85cf80ceb1-cf80cf81cebfcf83-cebcceb9cebcceb7cf83ceb7.pdf

Ή δροσιά.

2012-01-30T05:42:00.000+02:00

ΣΤΟΝγαλανό και ασυννέφιαστο ουρανό μιας υπέροχης καλοκαιριάτικης ημέρας ό μεγαλόπρεποςήλιος ακολουθούσε τη συνηθισμένη του πορεία. Άστραφταν οι χρυσοί σταυροί τουπεντάτρουλου μοναστηριακού Καθολικού, πού είναι αφιερωμένο στην ΠαναγίαΘεαρχική Τριάδα. Οι ασημένιοι τρούλοι του αντανακλούσαν εκτυφλωτικά τιςηλιαχτίδες. Ή σκιά τους έδειχνε ότι πλησίαζε ή δέκατη ώρα θα άρχιζε, όπωςπάντα, ή θεία Λειτουργία Από τον μεγάλο δρόμο έρχονταν βιαστικά κι έμπαιναν στηνήσυχη μονή πολλοί χριστιανοί -δεν θυμάμαι αν ήταν Κυριακή ή γιορτή.

Έξω απότη μάντρα της μονής, στην ανατολική πλευρά, απλώνεται ένα απέραντο λιβάδι. Τότεήταν σκεπασμένο με πυκνό καταπράσινο χορτάρι και με άφθονα ποικιλόχρωμααγριολούλουδα, ευωδιαστά κι ανέμελα Πλούσια δροσιά είχε πέσει την ήμερα εκείνη στολιβάδι. Αναρίθμητες ήταν οι σταγόνες της πάνω σε κάθε λουλούδι, σε κάθεκλωναράκι, σε κάθε φυλλαράκι. Και σε κάθε σταγόνα καθρεφτιζόταν καθαρά ό ήλιος—κάθε σταγόνα ακτινοβολούσε σαν μικρός ήλιος. Το λιβάδι έμοιαζε μ' ένα τεράστιοβελουδένιο χαλί. Στο καταπράσινο φόντο του από το λαμπερό και πυκνό χορτάρι λεςκι ένα υπερφυσικό χέρι είχε σκορπίσει αναρίθμητα πολύχρωμα πετράδια, πούλαμπύριζαν κάτω από τις ακτίνες, παίρνοντας έξοχες αποχρώσεις.

Όεφημέριος, αφού τέλεσε τη θεία Λειτουργία, βγήκε από την ανατολική μικρή πύλη τηςμονής βυθισμένος στις σκέψεις του. Έκανε μερικά βήματα και στάθηκε μπροστά στοαπέραντο λιβάδι. Στην καρδιά του υπήρχε γαλήνη. Στη γαλήνη της καρδιάςανταποκρινόταν ή φύση με την υποβλητική της ησυχία, την ησυχία πού τόσοευνοούσε την παρατήρηση και τη μελέτη μέσα σ' εκείνο το υπέροχο πρωινό τούΙουνίου.

Όιερομόναχος έβλεπε τον ήλιο να ταξιδεύει αργά στον καταγάλανο ουρανό, καθώς καιτις αναρίθμητες αντανακλάσεις του στις σταγόνες της δροσιάς, πού σκέπαζε τολιβάδι. Ή σκέψη του χανόταν στο άπειρο. Ό νους του ήταν αδειανός, έχοντας,θαρρείς, προετοιμαστεί και προδιατεθεί για την υποδοχή κάποιου πνευματικούμηνύματος. Έριξε τη ματιά του διαδοχικά στον ουρανό, στον ήλιο, στο λιβάδι, στιςλαμπερές δροσοσταλίδες. Και ξαφνικά, εντελώς απροσδόκητα, ό νους του φωτίστηκε καικατανόησε το μεγαλύτερο από τα μυστήρια τού Χριστιανισμού, τα μάτια της ψυχήςτου ανοίχθηκαν και διάβασαν μέσα σ' εκείνον τον φυσικό, τον ζωντανό ζωγραφικόπίνακα, πού απλωνόταν μπροστά τους, την εξήγηση τού ανεξήγητου και τη σύλληψη τούασύλληπτου.

Σαν νατου είπε κάποιος: "Να! Ό ήλιος ολόκληρος καθρεφτίζεται σε κάθε ταπεινή αλλάκαι καθαρή δροσοσταλίδα. Έτσι και ό Χριστός ολόκληρος βρίσκεται σε κάθεορθόδοξο χριστιανικό ναό και προσφέρεται πάνω στην αγία Τράπεζα. Αυτόςμεταδίδει το φως και τη ζωή στους μετόχους Του, οι όποιοι, αφού κοινωνήσουν τοθείο Φώς και τη θεία Ζωή, γίνονται κι οι ίδιοι φως και ζωή. Γίνονται σαν τιςδροσοσταλίδες, πού, αφού δεχθούν επάνω τους τις ηλιαχτίδες, αρχίζουν κι αυτέςν' ακτινοβολούν σαν μικροί ήλιοι. Αν ό υλικός και φθαρτός ήλιος, πού από τηνανυπαρξία ήρθε στην ύπαρξη μ' ένα άκοπο νεύμα της βουλήσεως τού Δημιουργού,μπορεί ταυτόχρονα να απεικονιστεί ολόκληρος σε αναρίθμητες σταγόνες νερού,γιατί να μην μπορεί ό ίδιος ό Δημιουργός, ό παντοδύναμος και «πανταχού παρών», ναβρίσκεται ταυτόχρονα ολόκληρος —ή παναγία Σάρκα Του και το πάντιμο Αίμα Τουενωμένα με τη Θεότητα— στους αναρίθμητους ναούς, όπου οι λειτουργοί ιερείς,έπειτα από δική

Του εντολή, τελούν με την επίκληση τού Παναγίου Πνεύματος τοΜυστήριο πού ίδρυσε ό ίδιος, το πιο μεγάλο, το πιο ασύλληπτο, το πιο σωτήριοΜυστήριο;...".

Όλειτουργός τού Θεού γύρισε στο κελί του βαθιά εντυπωσιασμένος από την ξαφνικήεκείνη αποκάλυψη. Ό εντυπωσιασμός παραμένει ζωντανός μέχρι σήμερα στην ψυχήτου. Πέρασαν μήνες, πέρασαν χρόνια, κι όμως δεν ξέφτισε μέσα του. Τώρα, ύστερα απότόσον καιρό, προσπαθώ, για την ωφέλεια τού αναγνώστη, να αναπαραστήσω με τονλόγο και την πένα ότι έζησε τότε. Φτωχή ή αναπαράσταση! Ό λόγος και ή πένα δενέχουν τη δύναμη να περιγράψουν με πληρότητα και ακρίβεια τη μυστική εκείνηαποκάλυψη, τη νοερή εκείνη δράση.

Αγίαδράση τού νου! Πόσο απροσδόκητα, πόσο αιφνίδια εμφανίζεσαι σαν εκπληκτικόςζωγραφικός πίνακας μπροστά στα νοερά μάτια όσων έχουν ετοιμαστεί για τη θέα τωνθείων μυστηρίων με τη μετάνοια και την προσεκτική, μοναχική προσευχή! Πόσοβαθιά, πόσο σαφής, πόσο ζωντανή είναι ή γνώση πού παρέχεις!

Πόσο πλήρη, πόσοαδιαφιλονίκητη, πόσο ασύλληπτη πεποίθηση εμπνέεις! Έρχεσαι, ανεξάρτητα από τη θέλησητων ανθρώπων, σ' όποιον εσύ διαλέγεις, ή μάλλον σ' οποίον ό Θεός σε στέλνει!Όποιος θέλει να εισχωρήσει με τη δική του δύναμη και προσπάθεια στα πνευματικάμυστικά, ματαιοπονεί- δεν είναι παρά ένας ανίσχυρος ονειροπόλος, πούπεριπλανιέται στο σκοτάδι της αυταπάτης, χωρίς να έχει και, επομένως, χωρίς ναμεταδίδει ούτε φώς ούτε ζωή. Όπως ακούγεται ό ήχος των αλυσίδων πού είναιπερασμένες στα χέρια και στα πόδια τού σκλάβου, έτσι ακούγεται και ό ήχος τηςβίας, της παραποιήσεως, τού αναγκασμού, της δουλείας και της βδελυρής αμαρτίας στιςσκέψεις και στα λόγια τού ονειροπόλου. Προϋπόθεση της αυθεντικής, της θείας καιμυστικής πνευματικής οράσεως είναι ή διαρκής παραμονή τού άνθρωπου σε κατάστασημετάνοιας και πένθους για την αμαρτωλότητα του. Τα κατανυκτικά δάκρυα είναι το κολλύριομε το όποιο θεραπεύονται τα μάτια τού πνεύματος.

ΈρημοςΑγίου Σεργίου 1846

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ B ΑΓΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ.